گام سوم، تلاش آمریکا برای پیشبرد یک ترتیبات سیاسی گسترده در لبنان است؛ هدفی که اسرائیل به‌شدت نسبت به آن بدبین است، به‌ویژه با توجه به تداوم سلطه حزب‌الله در این کشور. علاوه بر این، حزب‌الله ترجیح می‌دهد تنش را در سطحی کنترل‌شده نگه دارد؛ رویکردی که می‌تواند از بازگشت به یک جنگ تمام‌عیار جلوگیری کند--البته به شرطی که اقدامات تحریک‌آمیزش از حدی که ترامپ قابل‌تحمل می‌داند فراتر نرود.

گام چهارم این مرحله بر تثبیت اوضاع با آتش‌بس‌های طولانی‌تر متمرکز است؛ سناریویی که اسرائیل چندان با آن موافق نیست. در حالی‌که فشار فوری بر آمریکا با بازگشایی نسبی هرمز کاهش یافته، اسرائیل با جدول زمانی فشرده‌تری عمل می‌کند و همچنان زیر سایه تهدید حزب‌الله در شمال قرار دارد و ادامه این وضعیت برای آنها‌ قابل‌قبول نیست.

دو پرسش کلیدی اکنون مطرح است: این آتش‌بس چه تأثیری بر تصمیم‌گیری در تهران دارد، و در بیروت چه پیامدهایی به‌دنبال خواهد داشت؟

در مورد رژیم ایران، ارزیابی در اورشلیم این است که ترامپ همچنان بر پرونده هسته‌ای قاطع ایستاده است. حرکات دیپلماتیک در لبنان با هدف «آرام کردن زمین بازی» انجام می‌شود تا آمریکا کمتر درگیر پاسخ به شکایات جمهوری اسلامی درباره لبنان باشد و بیشتر بتواند بر وادار کردن تهران به کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای‌اش تمرکز کند.

در لبنان، هم‌زمان، نیروهای ارتش اسرائیل همچنان در موقعیت‌های خود مستقر هستند. پرسش فوری این است که آیا آتش‌بس برای حفظ وضعیت فعلی تمدید می‌شود، یا تشدید دوباره تنش به اقدام نظامی بیشتر منجر خواهد شد، یا پیشرفت مذاکرات دیپلماتیک در نهایت به خروج نیروهای اسرائیلی می‌انجامد.

در نهایت، پاسخ به این پرسش که آیا این آتش‌بس ارزشش را داشت یا نه، تنها در اسلام‌آباد مشخص خواهد شد.

اگر مذاکرات آنجا موفق باشد و رژیم عملاً خلع‌سلاح شود، لبنان بهای کوچکی برای این هدف خواهد بود.