«از ابتدای تولدِ آرش، با این هدف دست به انتشارش زدم تا جنسِ دیگری از صداهای تبعید باشد؛ منعکس‌کننده‌ی نظرات، دردها، تحلیل‌ها و عکس‌العمل‌ها در موردِ تغییراتِ درونِ ایران. می‌خواستم نگاه به ایران و تغییراتِ جاری در وطنم، در این نشریه بازتاب داشته باشد؛ بی‌آن که ادعای رهبریِ نظرات و تغییراتِ واقع در ایران را داشته باشیم. می‌خواستم تا حدِ امکان پلی باشیم بینِ روشنفکرانِ داخل و خارج. در ضمن، از آنجا که سال‌هاست با هیچ حزب و گروهی همکاریِ تشکیلاتی نداشته و ندارم، همواره کوششم بر این بود که این نشریه استقلالِ فکری خود را حفظ کند».

او همچنین به اهمیتِ زمانِ پایان بخشیدن به فعالیت‌های اجتماعی-سیاسی همچون فعالیت ورزشی اشاره می‌کند:

«در تاریخِ هر ورزشی، انتخابِ لحظه‌ی خداحافظی از بازی مسئله‌ای بسیار مهم است؛ و هنر در این است که تا وقتی هنوز در کیفیتِ بالایی قرار داری، بتوانی زمینِ بازی را ترک کنی. من در سی‌‌وسه ساله‌گی با آن که هنوز نیمکت نشین نشده بودم، بی هیچ ادعایی و بی بازیِ خداحافظی، با فوتبال وداع کردم. در اینجا نیز می‌خواستم تعطیلیِ آرش نه از سر ناچاری که بر مبنای انتخابی آگاهانه صورت گیرد».

و اما فرازی کلیدی از این متن که تأمل در آن جهان‌بینیِ وی را آشکار می‌سازد:

«من آرش را نامه‌‌هایی به جانبِ وطنی که دیگر نیست می پنداشتم؛ وطنی که سال‌هاست بغض‌های‌ مادرانِ خاوران‌اش، رنجِ کودکانِ پدر از دست داده‌اش و مقاومتِ زن‌هایش، اشک‌های شبانه‌ام شده است. همواره از خود پرسیده‌ام آیا روزی در وطنم که دیگر نیست، یک‌دیگر را به آغوش خواهیم کشید؟ هر چند که اسلام‌گراها، همه‌ی هستی‌ام را غارت کردند؛ ولی آرمان‌هایم هنوز باقی است. تجربه به من آموخته است که هر آدمِ بی آرمانی را باد از صحنه‌ی روزگار خط خواهد زد. کسی چه می‌داند شاید ما تبعیدیانِ بی‌وطن روزی برای یافتنِ پیراهن‌های خونینِ رفقای‌مان، به ایرانِ آزاد شده بازگشتیم».

بی‌گمان مجله‌ی آرش از جمله منابعِ ارزشمند برای بازخوانیِ بخشی از تاریخِ معاصرِ ایران و تلاش‌های برخی هم‌میهنان در راه آزادی است.

پرویزخان همچنین در رویدادهای گوناگون که راجع به ایران برگزار می‌شد، حضوری بسیار فعال داشت، به ویژه اگر موضوع حقوق بشر و دفاع از زندانیانِ سیاسی و کرامتِ انسانی بود. آخرین حضورهای او در گردهمایی‌های حمایت از جنبش «زن، زندگی، آزادی» در پاریس بود که به رغمِ بیماری تا جایی که توان داشت شرکت می‌جست.

در ارتباطِ رو در رو، اولین ویژگی مشهود که جلبِ توجه می‌نمود، فروتنیِ او بود. به معنای دقیق، خاکی بود و مردمی. ویژگیِ بارزِ دیگری که خود را خیلی زود نشان می‌داد، توجهِ ویژه‌ی‌ او به قشرهای زحمتکش و کم‌درآمدِ جامعه بود، نه در سطحِ حرف که در رفتارهای روزمره...

پرویزِ قلیچ‌خانی انسانی شریف، ورزشکاری متعهد و مبارزی آزاده بود. او‌ فقط یک قهرمانِ ورزشی نبود، یک پهلوان بود ‌‌و نامِ او در کنارِ کسانی چون غلامرضا تختی جاودانه خواهد ماند.

امیر بیگلری