ف. م. سخن در زندگی اش تنها چیزی که نبود، خرافاتی بودن بود، که این را هم به برکت وجود جمهوری نکبت اسلامی دچارش شد! قدیم ها زنان و مردان مسن وقتی دچار غم و اندوه لا علاج می شدند بر سر و صورت خود می کوبیدند و باعث و بانی بدبختی را لعن و نفرین می کردند و آرزوی از بین رفتن آن را می کردند که گاهی دست سرنوشت آن ها را به آرزوی شان می رساند و گاهی هم فلاکت و بدبختی همچنان ادامه پیدا می کرد تا چند نسل بعد اتفاقی خجسته بیفتد و دستکم ارواح آن آرزو کنندگان قدیمی در آن دنیا به آرزوهای دست نیافته شان برسند....

ببینید در ۴۷ سال گذشته با روی کار آمدن جمهوری نکبت اسلامی، چه مصائبی را ما مردم دیده ایم و چه تلخی هایی را چشیده ایم. امروز بعد از به دَرَک واصل شدن خامنه ای می بینیم که «مردم عزادار» و به قول بچه های امروز «عرزشی ها» در کوچه و خیابان هر شب جشن می گیرند و بساط بریز و بپاش و برقص بر قرار شده است و خواننده از نروژ وارد می کنند و کنسرت می گذارند و پرچم خرچنگ نشان می گردانند و بسته های خورد و خوراک و کوپن ۴ میلیونی دریافت می کنند و از طرف دیگر دریاچه ی رضاییه پر آب شده است و آب در بستر خشک و افسرده ی زاینده رود جریان پیدا کرده است و اینترنت و این ها را هم که قطع کرده بودند بالاخره مجبور به گشودنش شده اند و همین باعث خوشی و لبخند مردمان شده است....