تحلیل ژئوپلیتیک فریپِرس
ترجمه وحید آفریدی - تحریریه میهنپرست
این هفته بار دیگر شاهد تبادل آتش موشکی میان اسرائیل و رژیم ایران بودیم. ترامپ از هر دو طرف خواست عقبنشینی کنند، اما در همین میانه، رژیم ایران یک هلیکوپتر آپاچی ارتش آمریکا را بر فراز تنگه هرمز ساقط کرد و ترامپ دستور حملات تلافیجویانه صادر کرد.
هاویو رتیگ گور، تحلیلگر خاورمیانه در رسانهی «فری پرس»، استدلال میکند که آنچه رسانههای غربی «جنگ» مینامند، در واقع رویدادی با آغاز و پایان مشخص نیست؛ بلکه ماهیت ایدئولوژیک جمهوری اسلامی، این رژیم را به ادامهی نبرد محکوم میکند، صرفنظر از هر گونه توافق، آتشبس، یا دولت در آمریکا.
پاسخ صادقانه به پرسش «ترامپ واقعاً چه میخواهد؟» دشوار است، و این ابهام احتمالاً از روی حساب است.
ترامپ بارها پیش از حمله هوایی وانمود به صلح کرده، و بلندترین لحن تهدیدآمیزش را دقیقاً زمانی برگزیده که در آستانه عقبنشینی بوده است.
برای رهبری که در برابر دشمنی پشت میز مذاکره نشسته، غیرقابل پیشبینی بودن یک سرمایه استراتژیک واقعی است.
اما نشانههایی قابل خواندن وجود دارد. معاون رئیسجمهور جیدی ونس و برخی اطرافیان ترامپ با این درگیری راحت نیستند و به دنبال راهی برای فاصله گرفتن از آن و در برخی موارد، نسبت دادن مسئولیت به اسرائیل هستند.
گزارش نیویورکتایمز درباره جاسوسی ادعایی اسرائیل علیه آمریکا، که منابعی ناشناس در پنتاگون داشت، با این الگو همراستاست.
تحلیل رتیگ گور به یک واقعیت ساختاری اشاره میکند که اغلب در هیاهوی رویدادها گم میشود: جنگ با جمهوری اسلامی تابع ارادهی یک دولت آمریکا نیست، بلکه تابع ماهیت خود رژیم است.
رژیمی که هویتش بر ستیز با «شیطان بزرگ» و «صهیونیسم» بنا شده، نمیتواند بدون نفی خویش صلح کند. زیرا صلح پایدار به معنای پذیرش مشروعیت دشمن است، و این با ایدئولوژی بنیادینش ناسازگار است.
این تحلیل همچنین شکافی را در استراتژی واشنگتن آشکار میکند: جناحی که جنگ را بار میبیند و از آن فرار میکند، در برابر واقعیتی قرار دارد که گریز از جنگ را ممکن نمیسازد.
ساقط کردن آپاچی آمریکایی نه یک اشتباه، بلکه یک پیام بود، پیامی که رژیم برای مخاطبان داخلی و منطقهای خود فرستاد:
«ما هنوز میزنیم.»
تا زمانی که این منطق بر تهران حاکم است، پرسش «کِی تمام میشود؟» پاسخی ندارد، مگر با تغییر خود رژیم.
