اندیشهی همگانی بخشهای بزرگی از جهانیان گویی در رابطه با وضع مردم ایران نه کرخت که در مواردی منجمد شده. باور من این است که روزی که این نظام سقوط کند، و آن روز بی هیچ تردیدی خواهد آمد، و وقتی فیلمها و مستندها به دست بازماندگان این هولوکاست ایرانی تدوین و بطور گسترده پخش شوند این بخشها از جهانیان ناچار خواهند شد به این نکته که با رنج و شکنج مردم ایران، به ویژه در جریان کشتار اخیر، برخورد نادرستی داشتهاند گردن بگذارند و از خود انتقاد کنند.
ای میـان مـــردم دنـیــا هـنــو تنـهـاتـریــن
ده هزاران کُشتهات کس را نمیدارد غمیــن
تو فلستین نیستی خونت حلالست پس بساز
رنج تو چندان نیارزد، نیست خون تو ثمیـــن
مرزگاهِ رم به لنــدن، تا به برلیـن و پاریــس
سن دیهگو تا واشنگتن، زین کران تا آن زمیـن،
از پکن تا سنپترزبورگ، دوحه تا اسلامشهر
کس نبیند رنــجهای مــردم این سرزمیــن
چهـرهســازانِ جهــان از کاخ تا کاخی دگر
آفرین گویان به نااهلان به جای نافریـــن
تکنــگاره از ویتنــام ریخـت دنیــا را بــه هم
این همه تصویر ایران از چه گشته بیطنیــن؟
هیچکس کاری ندارد کاین ستمکارْ اهرمن
میدرد از هم خلایق بیمحابــا چون تنیـــن
سنگفرشی را که آذیــن بسته از خـون کس ندیـد
گر سخن از غـزّه بود آنگه بگشتند نیـکبیـــن
گوشها مسـدود و چشمان بســته و بر لب سـکوت
این میان رَزبُــر به کف، گشتهست شِحنه غنچهچیــن
یجج
۸ ژوئن ۲۰۲۶
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اسلامشهر: اسلام آباد
رَزبُــر: قیچی باغبان
