ذخایر ارزی به تنهایی نمی‌توانند ایران را از بحران اقتصادی نجات دهند. اگرچه آزادسازی یا استفاده از دارایی‌های خارجی می‌تواند گشایش کوتاه‌مدتی ایجاد کند، اما این کار فقط درمان موقت عوارض بیماری اصلی است. مشکلات ساختاری عمیق مانند انحصار مافیایی فعالیت های اقتصادی، تورم افسارگسیخته در کنار فقر، گرسنگی، بیکاری و عمیق تر شدن وحشتناک اختلاف طبقاتی، ناترازی سیستم بانکی، خسارت‌های ناشی از جنگ و تحریم‌های سخت بین‌المللی همه مانع رشد اقتصاد خواهند بود و به انفجار دوباره نارضایتی دامن می زنند.

برای نظامیانی که تنها زبان جنگ را می فهمند و برای اقتصاد و سیاست و جامعه جز جنگ و رانت خواری و غارت منابع مالی برنامه ای ندارند تنها راه ادامه بحران از طریق یک جنگ محدود و درازمدت است تا با این وسیله بین جمعیت کوچک هواداران خود یک موقعیت اضطراری روزانه را حفظ کنند و چند صباحی دیگر بر اریکه قدرت باقی بمانند با این منطق که از این ستون به آن ستون فرج است. این منطق ایرانی منطق ضعیفی ست. در انگلیسی اما می گویند در پایان تونل تاریک یک روشنایی است ولی آن روشنایی ممکن است قطاری باشد که برای زیر گرفتنت می آید.

ریتوریک حکومت هم محدود به ریتوریک بحران است. چون دستاورد حکومت اسلامی برای اکثریت مردم جز فقر و بدبختی و کشتار معترضان نبوده است. این به تاخیر انداختن تسلیم و ادامه جنگ داخلی با ملت و جنگ محدود با امریکا اما ادامه حرکت حکومت در همان سراشیب فرسایش ناشی از جنگ است. کمی جنگ کمی صلح و یک سوتفاهم کوچک.

"ای جنگ ای طلسم سیاهی که سرنوشت
دست مرا به رشته جادویی تو بست
گفتم تو را رها کنم و زندگی کنم
اما چه توبه ها که در این آرزو شکست"
(وام از نادر نادرپور)