ویژه خبرنامه گویا
گفتن از حکومتی که نه تنها توان تامین نان وآب وبرق روزانه مردم وامنیت آنان درجنگ را ندارد ولی همچنان پُرادعا و گزافه گو است و حتا در هنگامه جنگ نیز از آزار وشکنجه واعدام جوانان مردم دست بر نمید ارد، تنها زیاده گویی و تکرار است. در حقیقت اینک ایران در دست باندهای مافیایی گرفتار است که مافیای سپاه دستبالا را درآن داراست. به دیگر سخن اینک حکومتی به معنای حقیقی در ایران وجود ندارد. میتوان دید که چگونه دو دستگی و چند دستگی به جایی رسیده است که حتا رییس جمهورویترینی بیش نیست و تنها نام آن را دارد و در عمل کنار گذاشته شده است.
یک گرفتاری بزرگ در کار ما مخالفان حکومت
شمار زیادی از نوشتهها، تحلیل و تفسیرها بر تئوریها ی نویسندگان، دانشمندان و فیلسوفان کشورهای دیگر به ویژه در غرب و آمریکا تکیه کرده و کوشش می کنند که با توجه به گفتهها و نوشتههای آنان وضع امروز وآینده ایران را ترسیم کنند. نگارنده در توان اندک خود بارها یادآور شده است که هیچ یک از این تئوریها هرگز نمیتواند پاسخگوی وضعیت ایران در دوران سیاه و ننگین حکومت اسلامی باشد. این حکومت خودکامه ایدئولوژیک با هیچ حکومت خودکامه دیگری قابل سنجش نیست و توجه داشته باشیم که ما درقرن بیستویکم، دوران پیشرفتهای علمی و صنعتی سرگیجه آور به سر میبریم و گرفتار چنین حکومتِ فاسد، خونآشام، ناکارآمد وضد ایرانی شدهایم. تکیهگاه این حکومت بر کم سوادترین، ناآگاهترین لایههای اجتماعی، لمپنها و لاتها است که برای تکه استخوانی ابایی از دریدن وکشتن هممیهنان خود ندارند. کدامیک از حکومتهای خودکامه در دو روز بین چهل تا پنجاه هزارتن از مردم خود را قتلعام کرده و با آن وضع توهین آمیز با کستهشدگان و مردم سوگوار برخورد کردهاند؟
کدامیک از حکومتهای خودکامه دردورانی که کشورشان درگیر جنگ بوده نه تنها در اندیشه نگاهداری از جان ومال مردم نیوده و پناهگاهی برای آنان تهیه ندیده که برای ایجاد وحشت و هراس بیشترمزدوران بیگانه را به کشور خود آورده و حتا اجازه نداده مردم در این دوران سخت که هیچ پشت و پناهی ندارند و فشار اقتصادی خردکنندهای را تحمل میکنند، شبها اندک آرامشی داشته و استراحت کنند.
بیعملی دبیرکل سازمان ملل در برابر حکومت اسلامی
در جنگ غزه، که همه میدانیم اسراییل آغاز کننده آن نبود و در برابر جنایتهای حماس واکنش نشان داد و خواستار آزادی گروگانهایی بود که حماس در یورش وحشیانه خود، آنان را ربوده بود، خوانندگان رفتار دبیرکل سازمان ملل آنتونیو گوترس را بیاد دارند که چگونه چهارنعل به اسراییل میتاخت و حتا زمینه متهم کردن اسراییل در داگاه را فراهم کرد. پس از حرکت جنایتکارانه حکومت اسلامی وآن قتلعام وحشیانه مردم تنها د ر دو روز، چرا این بار شبیه آن شوروحال ضد اسراییلی آنتونیو گوترس در برابر جنایت هولناک حکومت اسلامی دید ه نشد!
یکی از انگیزهها
یکی از انگیزههای قلدری و باجخواهی از جهان با بستن تنگه رمز، در حقیقت بی عملی سازمان ملل و شخص آنتونیوگوترس است. در اینجا نگارنده برای یادآوری، دوباره به فصل هفتم منشور سازمان ملل میپردازد که همه کشورهای عضو میباید آن را پذیرا باشند. آنچه در زیر آمده برگرفته از وبسایت ایران پدیا است
" ساختار و محتوای فصل هفتم
فصل هفتم با ماده ۳۹ آغاز میشود که به شورای امنیت وظیفه میدهد وجود هرگونه تهدید علیه صلح، نقض صلح، یا عمل تجاوز را شناسایی کند. این ماده پایهای برای اقدامات بعدی است، زیرا بدون تشخیص رسمی، شورای امنیت نمیتواند وارد عمل شود. پس از شناسایی، شورا میتواند اقدامات غیرنظامی یا نظامی را پیشنهاد بدهد.
ماده ۴۱، به اقدامات غیرنظامی، مانند تحریمهای اقتصادی، قطع روابط دیپلماتیک، یا محدودیتهای تجاری و مالی، اشاره دارد. این اقدامات برای فشار بر دولتها یا گروههایی طراحی شدهاند که صلح جهانی را به خطر میاندازند. ماده ۴۲، اما به اقدامات نظامی مانند عملیات نظامی، ایجاد مناطق پرواز ممنوع، یا استقرار نیروهای حافظ صلح، میپردازد. تاکید از من است
ماده ۵۱، نیز حق دفاع مشروع را برای کشورها به رسمیت میشناسد، اما این حق تا زمانی که شورای امنیت اقدامات لازم را انجام دهد، موقت است. این ماده تضمین میکند که کشورها در برابر حملات ناگهانی بیدفاع نمانند.
نمونههای تاریخی کاربرد فصل هفتم
فصل هفتم در طول تاریخ سازمان ملل در موقعیتهای مختلفی به کار گرفته شده است. یکی از اولین موارد، تصویب قطعنامه شماره ۷، در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۴۶، علیه رژیم ژنرال فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا بود که بطور خاص رژیم فرانکو را محکوم کرد. مورد دیگر واکنش به حمله کره شمالی به کره جنوبی در سال ۱۹۵۰، بود. شورای امنیت با صدور قطعنامه ۸۳، مجوز استفاده از نیروی نظامی تحت پرچم سازمان ملل را صادر کرد.
مورد دیگر، تهاجم عراق به کویت در ۱۹۹۰، بود. قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت، به ائتلافی به رهبری ایالات متحده اجازه داد تا با استفاده ازنیروی نظامی، عراق را از کویت بیرون کند. در سال ۲۰۱۱، نیز قطعنامه ۱۹۷۳، برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع در لیبی و حفاظت از غیرنظامیان در برابر نیروهای قذافی، تصویب شد، که به مداخله نظامی ناتو منجر گردید."
***
اکنون با توجه به فصل هفتم منشور سازمان ملل پرسش پایهای این است که در برابر رفتار و قلدری حکومت مافیایی ایران در بستن تنگه هرمز، حمله به کشورهای منطقه، باجخواهی وایجاد بحران جهانی چرا سازمان ملل هیچ کاری انجام نمیدهد و موضوع سرکشی حکومت مافیایی ایران را به مجمع عمومی سازمان ملل، نه شورای امنیت که اربابان حکومت ، روسیه و چین آن را وتو خواهند کرد، نمیبرد تا به تنبیه این تبهکاران بپردازد؟
وقتی هر انسان یک رسانه میشود، س. روزبه
