در سال‌های اخیر، فشارهای اقتصادی، انزوای بین‌المللی، کاهش ارزش پول ملی، گسترش نارضایتی عمومی و تنش‌های نظامی، هزینه‌های سنگینی را بر کشور تحمیل کرده است. منتقدان بر این باورند که بخش مهمی از این وضعیت، نتیجه تصمیم‌هایی است که منافع ایدئولوژیک را بر منافع ملی و رفاه شهروندان مقدم دانسته است.

تجربه تاریخ نشان می‌دهد هیچ حکومتی صرفاً با اتکا به قدرت امنیتی یا تبلیغات سیاسی برای همیشه پایدار نمی‌ماند. آنچه دوام یک نظام سیاسی را تضمین می‌کند، توانایی آن در اصلاح، پاسخگویی، پذیرش نقد و همراهی با مطالبات جامعه است. هرگاه این ظرفیت از میان برود، هزینه‌های بحران نه تنها متوجه حکومت، بلکه متوجه کل کشور و مردم خواهد شد.

سرنوشت حکومت‌ها هرگز به‌طور کامل قابل پیش‌بینی نیست، اما تاریخ بارها نشان داده است که بی‌اعتنایی به واقعیت‌های جامعه و نادیده گرفتن ضرورت تغییر، می‌تواند پیامدهایی به‌مراتب سنگین‌تر از آنچه زمامداران انتظار دارند به همراه داشته باشد. شاید مهم‌ترین درس تاریخ نیز همین باشد؛ اینکه هیچ قدرتی از پیامدهای تصمیم‌های خود مصون نیست و آینده هر کشور، بیش از هر چیز، به کیفیت حکمرانی آن گره خورده است.

پاینده بماند ایران.