مقدمه: «سرگذشت ندیمه» روایت جامعهای است که آزادی و حقوق شهروندان زیر سلطه یک حکومت ایدئولوژیک از میان میرود. الهه شیرازی در این نامه سرگشاده به دونالد ترامپ، با الهام از این اثر، از سیاست غرب در قبال جمهوری اسلامی انتقاد کرده و خواستار تمایز میان دیپلماسی و مماشات شده است.
برای ما «سرگذشت ندیمه» داستان نیست؛ واقعیت است، الهه شیرازی
رئیسجمهور ترامپ،
من یک ایرانی هستم و فقط یک سؤال ساده از شما دارم.
آیا رمان «سرگذشت ندیمه» اثر مارگارت اتوود را خواندهاید یا سریالش را دیدهاید؟ اگر نه، از شما خواهش میکنم حتماً آن را ببینید. مارگارت اتوود در مصاحبههای مختلف گفته است که انقلاب ایران و اجباری شدن حجاب، از جمله رخدادهایی بودند که در شکلگیری فضای این رمان بر او تأثیر گذاشتند.
اما میخواهم نکتهای را با شما در میان بگذارم.
برای بیشتر مردم جهان، «سرگذشت ندیمه» تنها یک رمان یا یک سریال است؛ داستانی که با بستن کتاب یا خاموش کردن تلویزیون به پایان میرسد. اما برای ما ایرانیان، این داستان هرگز پایان نیافته است. ما آن را تماشا نکردهایم؛ آن را زندگی کردهایم. آنچه مردم جهان بر صفحه تلویزیون میبینند، ما نزدیک به نیم قرن است با ترس، سرکوب، از دست رفتن آزادی، فروپاشی خانوادهها و آیندهای که از نسلهایمان گرفته شد، تجربه کردهایم.
در آن داستان، مردم آمریکا سرانجام با تلاش خود و حمایت دیگر کشورها نجات پیدا میکنند.
امروز من از شما میخواهم به مردم ایران کمک کنید.
این فقط کمک به مردم ایران نیست؛ میتواند به امنیت و آزادی مردم آمریکا و دیگر ملتها نیز کمک کند، زیرا مانع از آن میشود که آنچه ما در ایران تجربه کردهایم، روزی در کشورهای دیگر تکرار شود.
لطفاً میان دیپلماسی و مماشات تفاوت قائل شوید. دیپلماسی زمانی ارزشمند است که از جان و آزادی انسانها محافظت کند، نه زمانی که به حکومتهایی فرصت دهد سرکوب مردم خود را ادامه دهند.
تاریخ رهبران را تنها با توافقهایی که امضا کردند قضاوت نمیکند؛ بلکه با رنجهایی که از وقوعشان جلوگیری کردند نیز به یاد میآورد.
ما ملتی با بیش از ۲۵۰۰ سال تاریخ هستیم و بر سردر سازمان ملل، سخن شاعر بزرگ ایران، سعدی، نقش بسته است:
بنیآدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
امیدوارم این فقط شعری بر دیوار نباشد، بلکه اصلی باشد که تصمیمهای بزرگ جهان بر پایه آن گرفته شوند.
