برخی از بزرگان علم و ادب و فرهنگ و هنر در کشورمان در جایگاهی هستند که هر کس، و مطلقا هر کس به آن ها به خاطر دیدگاه های دیروز و امروزشان اسائه ادب کند، در واقع خود را خوار و بی مقدار کرده است. فرقی هم نمی کند که این بزرگان طرفدار کدام طرز تفکر سیاسی و اجتماعی هستند. آن ها را در هر حالتی باید بزرگ داشت چرا که زمانه در هر دوره ای بسته به مقتضیات تنها آن ها را می توانسته به جوامع تقدیم کند که کرده است و فرق هم نمی کند که در آن زمانه چه چیز خوب و چه چیز بد شمرده می شده و این بزرگان در دوران خود چه می کردند و حاصل افکارشان چه نتایجی به بار آورده است.
اگر قرار بر توهین و خوار کردن بزرگان باشد، از سقراط و افلاطون و ارسطو گرفته تا مارکس و نیچه و هایدگر را می توان به سیخ کشید و روی آتش عقل و منطق کباب کرد طوری که تبدیل به جزغاله شوند ولی دنیای اهل خرد چنین نمی کند و آن ها را حتی در زمانه ی متفاوت بزرگ می دارد.
در کشور ما مگر چند نفر مثل داریوش آشوری و احسان طبری و شجاع الدین شفا داریم که بخواهیم آن ها را در معرض حملات آدمیان کم مایه ی اینترنت زده قرار دهیم تا مناسب با سیاست و اوضاع روز، بدآمد خود از آن ها را روی دایره بریزند و به خیال خود آن ها را به زمین بزنند و روی آن ها بایستند و قد خود را بلند نشان دهند؟
این سه نفر را از سه دیدگاه فکری و سیاسی نام بردم که نشان دهم برای من تفاوتی میان هیچ یک از آن ها نیست و در حفظ احترام و جایگاه شان بدون در نظر گرفتن خوشامد و بدآمد خودم و دیگران نهایت تلاش ام را می کنم چون امروز اگر دو کلمه حرف حساب می توانم بزنم به خاطر وجود و دانش امثال این هاست نه دو تا بچه ی جفتک انداز که زمانه ی مجازی آن ها را به هر طرف بکشاند می روند و بزرگ و کوچک حالی شان می شود.
داریوش آشوری که فرهنگ ایران مدیون اوست اخیرا در برنامه ی «میدان» صدای امریکا حضور پیدا کرده و این حضور و قرار گرفتن ایشان در کنار شاهزاده رضا پهلوی، سر و صدایی به پا کرده که واقعا موهن و شرم آور است.
من نه از صدای امریکا خوش ام می آید، نه از برنامه ی میدان و نه از مجری آن ولی اگر استاد قرار باشد برای حضور در هر برنامه ای از خرده شاگردان خود اجازه بگیرند و در صورت تایید و عدم تایید آن ها با کسی گفت و گو کنند یا نکنند یا دست و دل شان از کاری که می کنند بلرزد باید فاتحه ی فرهنگ و جایگاه اهل فرهنگ در این سرزمین را خواند و دنباله روی هیاهوچیان بی مقدار شد. فضای مجازی هم وضعیتی به وجود آورده که هیاهوچیان دوزاری گویی سکان همه چیز را در اختیار گرفته اند و این موضوعی ترسناک است که باید خود را از افتادن در این دام ها نجات دهیم.
با آرزوی طول عمر و تندرستی جناب داریوش آشوری و بزرگان فرهنگ کشورمان.
