چگونه رقصیست این رقص بر مزار عزیزان؟ پای میکوبند، دف میزنند و هلهله میکنند تا فضای تیره و غمآلود مرگ و عزا را، که نماد حکومت اسلامیست، بیمقدار کنند؛ تا شادی، این گوهر گمشده در فضای اندوهبار وطن را، در سراسر این سرزمین جاری سازند.
سخت است رقصیدن بر مزار عزیزان!
این پدران و مادران عزادار چه میبینند در اعماق این خاک گرامی؟ دست در دست کدام عزیز خفته در خاک نهادهاند که اینچنین سرمست میرقصند؟ کدام عطر ناشناخته در مشامشان میپیچد؛ عطری چنین عنبرافشان که مستشان میکند؟
عطری برآمده از قلبهای خونآلودی که هنوز در دل خاک میجوشند و آزادی را فریاد میزنند.
رقصی میان غم و اندوه، اما لبریز از امید و سرشار از زندگی؛ آنچنان که «خدانور لجهای» میرقصید!
ضربآهنگ هر پایی، تپش قلب جمعیست که نمیخواهند خاموش شوند؛ چراکه جانهای خفته در دل خاک هنوز در بندبند وجودشان زندهاند و «صیقل میدهند شمشیر آبایی را برای روز انتقام»؛ روز بازپسگیری شادیای که حکومت کمر به نابودی آن بسته است.
در میانه این رقص جادویی، روح شادی ملتی دوباره زاده میشود؛ شادیای تلخ، اما مقاوم!
تصاویری که در حافظه جمعی یک ملت ثبت میشوند؛ آیین تازهای از سوگواری که تاریخ و نسلهای آینده آن را بهعنوان نماد مقاومت خواهند شناخت و جایگزین نوحه و عزا خواهد شد.
از رقص شجاعانه دختری یاد خواهند کرد که در کنار آتش، رقصکنان روسری از سر برگرفت و در آتش افکند!
آن دخترک امروز کجاست؟
آنها میرقصند؛ رقصی برای زندگی، رقصی علیه چهره عبوس حکومتی که جز مرگ و جز طناب دار، هدیهای برای مردمان این سرزمین نداشت. میرقصند تا از روح زندگی و خرمبهار ایرانزمینشان دفاع کنند!
کشاکش غریبیست!
جمهوری اسلامی شادی را به جرم بدل میکند و مرگ و اندوه را چونان پردهای سیاه بر فراز کشور میکشد؛ اما رقصندگان بر مزار عزیزان این پرده را برمیدرند تا به خاطرمان بیاورند که سرود جاری در بطن زندگی هیچ چهره عبوسی را برنمیتابد و هیچ طناب داری قادر به بریدن نفس زندگی نیست!
زندگی همیشه جاریست، اگر من و تو دست در دست هم به حراست از آن برخیزیم و عاشقانه در میدان زندگی برقصیم:
«یک دست جام باده،
یک دست زلف یار؛
رقصی چنین
میانه میدانم آرزوست.»
رقصی که جهان به حیرت در آن مینگرد.
تاریخ خواهد نوشت: «جمهوری مرگ» شادی را نتوانست خاموش کند؛ زیرا پدران و مادران، همسران، برادران، خواهران و حتی کودکان، در میانه درد و اندوه، بر سر خاک عزیزان خود زندگی را رقصیدند.
این است رمز پایداری یک ملت!
تقدیم با عشق به رقصندگان زندگی
ابوالفضل محققی
