خدیجه علیپور با وصیت‌نامه در جیب به خیابون رفت تا برای یک زندگی ساده اعتراض کنه، اما هیچ‌وقت دیگه برنگشت. خیلی از ماهایی هم که امروز خارج از ایرانیم، طرف زندگی بودیم، طرف ایرانیم. ولی همون حکومتی که الان بالای سر توئه، حتی یه زندگی ساده رو هم از خیلی‌هامون گرفت.

من چهار ساله که به‌عنوان یه هنرمند تبعیدی از ایران دورم. توی این چهار سال، توی دو کشور مختلف زندگی کردم، ولی باور کن حتی نرفتم جاهای توریستی و دیدنی‌شون رو ببینم. نه اینکه چیزی برای دیدن نباشه؛ ذهن و روحم هنوز توی ایرانه. جسمت رو می‌تونی از یه کشور ببری، ولی فکرت رو نه.
منم طرف زندگی بودم.

منم فقط می‌خواستم فیلم بسازم، کار کنم و یه زندگی معمولی داشته باشم. ولی یه شب، یه‌دفعه و بدون اینکه حتی بفهمم چرا، بازداشتم کردن. سه سال از زندگیم رو گرفتن. روزی که آزاد شدم، از قاضی اجرای احکام پرسیدم: «چرا؟ چرا سه سال منو بی‌گناه نگه داشتید؟»

روزی که آزاد شدم، از قاضی اجرای احکام پرسیدم: «چرا؟ چرا سه سال منو بی‌گناه نگه داشتید؟»
یه چیزی بهم گفت که هنوز توی گوشمه. گفت: «وقتی یه دیوار از اول کج ساخته بشه، تا ثریا کج می‌ره.» بعد گفت پرونده‌ات از اول اشتباه باز شده، محکومت کردن و ما هم توی این ساختار مجبوریم چیزی رو که صادر شده، بی‌چون‌وچرا اجرا کنیم.

من از زندان اومدم بیرون، ولی اون حرف هیچ‌وقت از سرم بیرون نرفت. برای همینه وقتی می‌گی «من طرف زندگی‌ام و طرف ایران»، دلم می‌خواد بگم: ما هم طرف زندگی بودیم. ما هم طرف ایرانیم.
اونایی که کشته شدن، اونایی که زندانی شدن و اونایی که مثل من مجبور شدن از کشورشون برن، خیلی‌هاشون دقیقاً به خاطر همین زندگی هزینه دادن.»