ترامپ در واکنش، ترکیبی از تهدید، انکار و تلاش برای مهار پیامدهای اقتصادی جنگ را در پیش گرفته است. او افزایش قیمت سوخت را هزینه‌ای ضروری برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای خوانده، تنگه هرمز را «قلمرو جدید آمریکا» نامیده و تهران و کشورهایی را که به جمهوری اسلامی کمک کنند، به «جنگ اقتصادی و انزوای بی‌سابقه» تهدید کرده است.

برخی تحلیلگران معتقدند رهبران جمهوری اسلامی قصد دارند مانع از آن شوند که ترامپ جنگ را به حاشیه ببرد یا پیش از انتخابات اعلام پیروزی کند. از این منظر، ادامه فشار بر بازار انرژی می‌تواند مستقیماً به جمهوری‌خواهان در انتخابات نوامبر آسیب بزند.

تغییرات اخیر در ساختار امنیتی حکومت، از جمله ارتقای محسن رضایی و انتصاب حسین طائب، نیز نشانه‌ای از تقویت رویکرد تهاجمی تهران ارزیابی شده است. با این حال، هنوز روشن نیست این تغییرات تا چه اندازه با محاسبات انتخاباتی آمریکا ارتباط مستقیم دارد.

آلن ایر، کارشناس پیشین ایران در وزارت خارجه آمریکا، هشدار داده است که هرچه انتخابات نزدیک‌تر شود، احتمال وخامت اوضاع اقتصادی افزایش می‌یابد. به گفته او، آمریکا تاکنون با آزادسازی ذخایر راهبردی نفت و مداخله در بازار بخشی از فشارها را مهار کرده، اما افزایش قیمت گازوئیل می‌تواند موج تازه‌ای از تورم و اختلال در زنجیره‌های تأمین ایجاد کند.

ترامپ اکنون با مجموعه‌ای از گزینه‌های نامطلوب روبه‌روست. تلاش نظامی برای بازگشایی سریع تنگه هرمز می‌تواند به تشدید جنگ منجر شود؛ در حالی که پذیرش ادامه وضع موجود نیز به معنای تحمل هزینه‌های اقتصادی و سیاسی بیشتر خواهد بود. حتی بازگشایی تنگه نیز لزوماً بازار را فوراً آرام نمی‌کند، زیرا شرکت‌های بیمه برای اطمینان از امنیت مسیرهای کشتیرانی به زمان نیاز دارند.

شباهت شرایط کنونی با دوران کارتر کامل نیست، اما تجربه سال ۱۹۸۰ همچنان هشداری تاریخی برای کاخ سفید است: بحرانی طولانی با رژیم ایران می‌تواند سرنوشت انتخابات آمریکا را تغییر دهد. اگر جنگ تا سال ۲۰۲۸ ادامه یابد، پیامدهای آن ممکن است از انتخابات میان‌دوره‌ای فراتر رود و به یکی از موضوعات اصلی انتخابات ریاست‌جمهوری بعدی تبدیل شود.

برگرفته و کوتاه‌شده از گزارشی در گاردین