دیدار اخیر فیلد مارشال عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، به‌طور جداگانه با پزشکیان، قالیباف، محسن رضایی، عراقچی، نشان داد که رژیم در فقدان رهبری فردی، مجبور به اتخاذ شیوه رهبری دسته‌جمعی شده، که دیدار محسن رضایی به نمایندگی از ستاد جنگ و سرکوب، یعنی وحیدی فرمانده سپاه، طایف فرمانده بسیج، عبداللهی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح و علی عظمایی فرمانده نیروی دریایی سپاه بوده است.

اصولاً رژیم‌های دیکتاتوری فردی در قرن گذشته، بعد از مرگ رهبر مستبد، شیوه رهبری جمعی را اتخاذ نمودند تا قدرت را تقسیم و از جنگ داخلی و یا فروپاشی سریع، جلوگیری کنند.

در شوروی، پس از مرگ استالین، قدرت به‌صورت موقت بین مقامات ارشد حزبی، مانند مالنکوف، خروشچف و بریا، تقسیم گردید.

در یوگسلاوی بعد از تیتو یک شورای ریاست چرخشی متشکل از نمایندگان جمهوری‌های مختلف جایگزین رهبری مادام‌العمر شدند.

در چین پس از مائو، حزب کمونیست چین، ساختار قدرت را، در مسیر رهبری جمعی و تصمیم‌گیری مبتنی بر اجماع حزبی، به رهبری دنگ شیائو پینگ، هدایت نمود.

که از این سه رژیم دیکتاتوری، تنها چین از بحران فقدان رهبری فردی، عبور نمود. دو تای دیگر سرنگون شدند.

که به نظر می‌رسد، با توجه به جمیع جهات و تشابهات مربوطه با دو رژیم سرنگون‌شده مزبور، رهبری جمعی رژیم حاکم بر ایران نیز، به سقوط نهایی منتهی گردد.