یک «من»، اگر نزد خودش آنقدر بزرگ شود که دیگر نتواند خودش را از سر راه یک «ما» کنار بکشد، در بزنگاههای بزرگ هم نمیتواند منشأ خیر و اثر باشد
از نظر من مسئله با علی کریمی پادشاهیخواه بودن یا نبودنش نیست. هر جریان مستقلی در کنار ملت باشد و صدایش، عالی و کارآمد است.
اگر هم نظرش عوض شده، میگویم آدمها حق دارند نظرشان عوض شود. حق دارند دیروز پادشاهیخواه باشند و امروز نباشند. حق دارند از شاهزاده رضا پهلوی حمایت کنند و بعد به او نقد داشته باشند.
اما یک چیز فرق دارد:
اختلافمان نباید از دشمن مشترک بزرگتر شود
اینکه درست در زمانی که جمهوری اسلامی باید مسئلهی اصلی باشد، «منِ» خودت را تبدیل کنی به مسئلهی اصلی. اینجاست که کُمیتات لنگ میزند.
علی کریمی برای ایستادن کنار مردم ایران هزینه داده است. این را نمیشود و نباید پاک کرد. اتفاقاً به همین دلیل رفتار امروز او تلختر مینشیند.
آدمی با چنین سرمایهی اجتماعی باید بیشتر از دیگران بداند که در یک مبارزهی ملی، هر اختلافی (بهویژه شخصی) نباید به جنگ داخلی بدل شود.
میخواهی ایران را از هر شخص و خاندان و شکل حکومتی مهمتر بدانی؟ بسیار هم عالی.
اما اگر واقعاً ایران برای تو مهمتر است، یک سؤال ساده باقی میماند:
آیا حاضری خودت هم برای ایران کنار بروی؟
اگر باور داری ایران از هر چیزی مهمتر است، باید بتوانی همین را در عمل، دربارهی خودت هم نشان دهی.
نشان بدهی «ایران» از علی کریمی مهمتر است وگرنه «ایران بالاتر از همه» در تو فقط تا جایی معنا دارد که آن «همه»، دیگران باشند!
«ایراندوستی» واقعی، آزمون دارد.
در روزهایی که آدمهایی داخل ایران با دانستن هزینهی اعتراض به خیابان رفتند، دعوا و تسویهحساب میان چهرههای مخالف جمهوری اسلامی چه نسبتی با فداکاری آنها دارد؟
در دی خونین، هر آدمی که به خیابان آمد «من» خودش را درست وسط میدانی هولناک و پرخطر کنار گذاشت تا یک «ما» بزرگتر شود و نشان داد «ایراندوستی» چه بهایی برای یک «من» دارد.
کسی که مدعی همراهی با همان مردم است، دستکم باید بتواند در حساسترین بزنگاه تاریخ معاصر ایران، خودش را کنار بزند.
اختلاف داشته باش. نقد کن. حتی راهت را جدا کن.
اتحاد یعنی همین: لازم نیست شبیه هم فکر کنیم؛ کافیست نگذاریم اختلافمان از دشمن مشترکمان بزرگتر شود.
اما اگر واقعاً ایران را از همهچیز بیشتر دوست داری، وقتی میبینی حضورت به شکافی یاری میرساند که جمهوری اسلامی از آن سود میبرد، باید بلد باشی یک قدم کنار بروی.
چون کسی که امروز نمیتواند «من» خودش را از سر راه ملت کنار بزند، فردا اگر قدرتی هم به دستش برسد، بعید است بتواند آن «من» را مهار کند.
مسئله اکنون تقابل علی کریمی با کسی یا یک جریان نیست.
مسئله بسیار قدیمیتر است: «من» یا «ما»؟
و هرکس در این بزنگاه «من» را برگزیند، هرچقدر هم مشهور، محبوب یا پرهزینه باشد، وسط همان جادهای نشسته که ملت بزرگ ایران میخواهد از آن بگذرد.
