۶. آسیب‌پذیری انرژی آسیا آشکار شده؛ ذخایر جهانی از آغاز جنگ بیش از ۵۰۰ میلیون بشکه کاهش یافته و ذخایر چین نیز تحت فشار قرار گرفته است.

۷. قیمت نفت و فرآورده‌ها به یکی از متغیرهای سیاسی جنگ تبدیل شده و ادامه بحران می‌تواند فشار تورمی و انتخاباتی در آمریکا را تشدید کند.

۸. هم‌زمان، نشانه‌های سیاسی برای یافتن راه خروج دوباره ظاهر شده است؛ ترامپ دیروز از امید به پایان جنگ گفت، هرچند مذاکرات هنوز به نتیجه نرسیده است.

۹. گزارش‌هایی از متلاشی شدن یک ماهواره نظامی چین در مدار منتشر شده که گمانه‌زنی‌هایی درباره ارتباط آن با تحولات جنگ برانگیخته، هرچند جزئیات و عامل دقیق آن هنوز به‌طور رسمی تأیید نشده است.

۱۰. عباس عراقچی در سفری غیرمنتظره راهی پکن شده است.

۱۱. پیمان مکه میان عربستان، ترکیه و پاکستان منعقد شده و معادلات امنیتی منطقه را پیچیده‌تر ساخته است؛ هرچند هنوز در آزمون عملی با چالش‌هایی روبه‌روست. تمایل ریاض به ایجاد روابط رسمی با اسرائیل زیادتر شده است....

۱۰۰. و...

بنابراین، شاید مسئله اصلی دیگر این نباشد که چه کسی در میدان نظامی پیروز می‌شود؛ بلکه پرسش واقعی این است که کدام طرف می‌تواند با کمترین هزینه، راهی برای پایان آن بیابد؛ و به گمانم وقتش برای طرفین نزدیک است.

جنگ‌ها اغلب هنگامی تمام می‌شوند که ادامه دادن، از توافق کردن پرهزینه‌تر شود. نشانه‌ها حاکی از آن است که منطقه کم‌کم به این نقطه نزدیک شده است.

البته در این تفسیر کوتاه، جایگاه پارامترهای داخلی جمهوری اسلامی و نیز فدراتیو روسیه ملحوظ نشده است.