هشدار: گاهی هنوز نمی‌دانیم چه کسی پشت یک اکانت نشسته، اما همین‌قدر می‌دانیم که دیگر نباید به آن تکیه داد و بدان اطمینان کرد

زهرا عبدی

سال‌هاست با داستان زندگی می‌کنم، و بخش مهمی از حرفه‌ام شناختن و ساختن «شخصیت» است.

آدم‌ها را از دلِ روایت‌ها آموخته‌ام؛ از تداوم‌شان، از تناقض‌هاشان، از انتخاب‌هایی که در لحظه‌ی تصمیم آدم را لو می‌دهند، و از آن مرزِ نامرئی که پشتش، یک آدم واقعاً تغییر می‌کند و دیگر می‌شود.

برای داستان‌نویس، تغییر شخصیت ناممکن نیست، جانِ روایت همین است.

اما تغییر بنیادیِ باور و رفتار، هیچ‌وقت از هوا نمی‌آید؛ مسیر دارد، شیب دارد، رد پا به‌جا می‌گذارد. می‌شود دنبالش کرد.

می‌دانم آدمِ واقعی، برخلاف شخصیتِ داستانی، تعهدی به پیوستگی ندارد؛ زندگی، بر خلافِ رمان، کسی را ملزم نمی‌کند که با خودش یکدست بماند. اما حتی گسست‌های واقعی‌ترینِ آدم‌ها هم، رد دارند، بحران دارند، توضیحی منطقی دارند که بشود لمسش کرد و فهمیدشان.

مسئله وقتی آغاز می‌شود که این مسیر را نمی‌بینم، و به‌جایش با مشتی «گسست و ناهماهنگی و پاره‌گی روایت» روبه‌رو می‌شوم، پشت‌سرهم:

جایی که لحن عوض می‌شود، اما هیچ پلی لحن دیروز را به لحن امروز وصل نمی‌کند؛
جایی که ارزش‌ها و مواضعِ بنیادین، بی هیچ بحران یا بزنگاهی، ناگهان وارونه می‌ایستند؛
جایی که واکنشِ آدم به اتفاق‌ها، به آدم‌ها، به دشمنانش، دیگر با خودِ دیروزش هم‌خوان نیست؛
جایی که تناقض‌ها، تناقضِ طبیعیِ یک انسان نمی‌مانند، بلکه رد پای «آدمِ دیگری» را روی زمین می‌گذارند؛
و از همه گویاتر، جایی که حلقه‌های میانیِ روایت یعنی آن‌چه آدمِ دیروز را به آدمِ امروز می‌رساند، گم شده‌اند، انگار هرگز نبوده‌اند.