ای که نامت گشت با تاریخ ایران عجین
و در جهان شدی شناختهترین
نهال عمر کوتاهت گر شکست
به تیغ خصم این جانبان
درخت آزادی کاشتهای جایش
در این سرزمین
آبیاریاش کنند کرد و ترک و فارس و عرب و بلوچ
گسترده شد سایهاش در هر کران و
بر هر برگ آن نوشتهاند
بر تو باد هزاران هزار آفرین
عروسیات به عزا نشست اما
خوش باش که کودکی زاییدی
که نامش شد
ایران نوین!
مطلب قبلی...
در نپرسیدن یک نویسنده از آیینه، نیکروز اعظمی
در نپرسیدن یک نویسنده از آیینه، نیکروز اعظمی
