مصطفی فقیهی، روزنامهنگار و صاحبامتیاز پایگاه خبری «انتخاب» و مشاور رسانهای پیشین اکبر هاشمی رفسنجانی، در این یادداشت با اشاره به موضع تازه پکن درباره ضرورت بازگشت به مسیر مذاکره، به انتقاد از سعید جلیلی و جبهه پایداری میپردازد. او استدلال میکند که مخالفت این جریان با توافق و دیپلماسی، نهتنها با موضع چین ــ که سالها یکی از پایههای سیاست «نگاه به شرق» بوده ــ در تضاد است، بلکه میتواند شکاف داخلی ایران را در برابر طرفهای خارجی برجستهتر کند
مصطفی فقیهی
🔹 حتی حزب کمونیست چین هم فهمید آنچه جلیلی-پایداری و بازماندههای دولت رییسی در تهران هنوز تقیه میکنند.
🔹این جملاتِ بسیار مهم و رسوارساز را نه منتقدانِ جلیلی و حامیان صلح عزتمندانه گفتهاند، نه صداهای برونمرزی. ارگان حزب حاکم چین است که چنین گفته است. همان چین که سالها بُتِ «نگاه مُطلق به شرق» بود و همین جماعت، پشتش قایم میشدند تا مذاکره را خیانت بنامند و از نانِ تحریم، ارتزاق کنند! اینبار نیز با اردوکشی خیابانی و نفوذ در خیابان، سیگنالی به ترامپ و پاس گلی به مخالفان توافق در واشنگتن داد که در ایران، جنگ قدرت است و اجماعی برای اجرای توافق وجود ندارد.
🔹جلیلی سالهاست کارش یکی است: هرگونه مذاکره که به نتیجه نزدیک شود، از درون میزند. برجام را زد. و احیا را نیز. حالا تفاهم اسلامآباد را. بعد میایستد کنار گود، تحلیل میکند که مذاکره بد، تحریم و مقاومت برای حفظ آن، ضروری است و دشمن بدعهد.
🔹پیداست که ترامپ بدعهد هست؛ اما این حلقه، «بدعهدی» را تغذیه میکند و فربه میشوند. اختلاف را فریاد میزند تا طرف مقابل بهانه داشته باشد میز را جمع کند. بعد همان توقف را سند حقانیت خود میکند و فتحالفتوح.
🔹نام این رویه هر چه که باشد، مقاومت نیست. نام این «گروگانگیری سیاست خارجی» است. دولت_سایه نانش در تداوم بحران است؛ ملت اما نانش را از همان بحران پس میدهد.
🔹ترامپ احتیاج به سازمان جاسوسی نداشت. کافی بود نطقها و توییتهای حلقهی پایداری - جلیلی را میخواند تا اعلام کند ایران یک صدا ندارد و مذاکره بیفایده است.
🔹حالا پکن آینه را گذاشت در برابرمان. این حلقه اما چونان همیشه، یا آینه را میشکند و فریاد میزند کذب است، یا توطئه، و یا آنکه باید پاسخ دهد چرا هر بار که درِ دیپلماسی نیمهباز میشود، دستشان روی لولا گیر است.
🔹تاریخ ثبت میکند: هزینه را اینان ندادند. که برعکس، فربه شدند از این استراتژی آگاهانه و درازمدت! هزینه را اما کسانی دادند و میدهند که نه در شورای امنیتاند، نه در دولت سایه، که فقط در صف دارو و کالابرگ ایستادهاند.
