او بروز پدیده «پولداران فقیر» را بخشی از روند فقیر شدن جامعه ارزیابی کرده و گفته: «در کشور‌هایی نظیر ونزوئلا و آرژانتین نیز شرایط به همینگونه بوده است. در این فرایند، افرادی که پیشتر در قشر متوسط یا حتی قشر مرفه قرار داشتند، دچار تنزل توان مالی می‌شوند. ما حتی با پدیده «پولداران فقیر» مواجه هستیم؛ به شکلی که هم‌اکنون در شمال شهر تهران افرادی حضور دارند که در ملک خوبی سکونت داشته یا دارنده خودروی بسیار مناسبی هستند، اما فاقد جریان نقدی لازم می‌باشند. درآمد این افراد که غالباً حقوق‌بگیر یا بازنشسته هستند، بسیار اندک بوده و توانایی تأمین مخارج روزمره خود را ندارند.»

او جنگ، تحریم‌ها و محاصره اقتصادی را از عوامل تشدیدکننده این وضعیت دانست، اما مهم‌تر از این موارد، تورمِ انباشته ناشی از ناترازی بودجه و نظام بانکی را علت بروز چنین وضعیتی در جامعه ایران دانسته است.

علی سعدوندی با تأکید بر اینکه «تاب‌آوری اقتصادی خانوارها به شدت کاهش یافته و با بروز شوک‌های بعدی باز هم تقلیل خواهد یافت» گفته است: «مسئله فقر امری بی‌انتهاست و زمانی که دولت حساسیت کافی نسبت به موضوع فقر نشان نمی‌دهد، این روند به فاجعه می‌انجامد. برداشت من این است که مسئولان اقتصادی و تصمیم‌گیران کشور درک درستی از مسئله و مفهوم فقر ندارند.»

پدیده «پولداران فقیر» یا «میلیاردرهای فقیر» از مدتی پیش در اقتصاد ایران شکل گرفته است؛ شهروندانی که تورم فزاینده، قیمت دارایی‌های آنها از جمله اتومبیل و مسکن را افزایش داده، اما درآمدهایشان در پی سقوط ارزش پول ملی قدرت خرید خود را از دست داده و دیگر کفاف هزینه‌های ضروری زندگی از جمله درمان و خوراک را نمی‌دهد.

امیرحسین خالقی، کارشناس اقتصادی، پیشتر در این‌باره گفته بود: «ما اکنون با نوعی از فقر مواجه هستیم که صرفاً با شاخص درآمد یا ثروت قابل سنجش نیست. پدیده‌ای که به‌تدریج خود را نشان می‌دهد، ظهور «میلیاردرهای فقیر» است؛ افرادی که شاید در ظاهر صاحب خودرو یا منزل مسکونی باشند، اما از پس نگهداری، تعمیرات و هزینه‌های جاری آن برنمی‌آیند.»

خالقی افزوده بود: «امروز فشار معیشتی به اندازه‌ای افزایش یافته که بسیاری از افرادی که پیشتر می‌توانستند کتاب بخوانند، فعالیت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی داشته باشند یا در مسائل عمومی مشارکت کنند، ناچار شده‌اند این امور را کنار بگذارند، چون همگی لوکس شده‌اند.» به گفته او، طبقه متوسط که نقش اصلاح‌گر و تصحیح‌کننده روندهای اجتماعی را ایفا می‌کند، «به‌شدت کم‌رنگ و کم‌تحرک شده است.»

جدیدترین محاسبات نشان می‌دهد در مرداد امسال هزینه‌های حداقلی زندگی خانواده‌های کارگری کشور حدود ۹۲ میلیون تومان بوده است؛ این در حالی است که دستمزد کارگران به ۲۵ میلیون تومان هم نمی‌رسد. اکثر کارمندان دولت و بازنشستگان نیز کمتر از ۴۰ میلیون تومان در ماه دریافت می‌کنند.

خبرگزاری «ایلنا» تأکید کرده است که بر اساس داده‌های مرکز آمار، تورم نقطه‌به‌نقطه خوراکی‌ها در مردادماه ۱۳۰ درصد بوده، در حالی که حداقل دستمزد تنها ۶۰ درصد افزایش یافته است. این عقب‌افتادگی شدید موجب تحلیل رفتن بی‌سابقه طبقه متوسط شده، به‌طوری که حتی متخصصان و مهندسان شاغل در بخش خصوصی نیز امروز دغدغه تأمین خوراک و حفظ سفره کوچک‌شده خود را دارند.

«ایلنا» همچنین هشدار داده است که علاوه بر بحران خوراکی، گرانی دارو و به‌ویژه افزایش شدید هزینه‌های حمل‌ونقل و تاکسی‌های اینترنتی پس از گرانی بنزین، دسترسی مردم به نیازهای اولیه را محدودتر کرده است.

افزایش هزینه‌های زندگی و ناتوانی بیش از نیمی از جمعیت کشور در تأمین ضروری‌ترین و حیاتی‌ترین اقلام زندگی از جمله خوراک و دارو و اجاره‌بهای مسکن به معنای تشدید نارضایتی‌ها است. موضوعی که می‌تواند به بروز دور دیگری از اعتراضات سراسری تبدیل شود.