ایندیپندنت فارسی - سپاه پاسداران انقلاب اسلامی روز سه‌شنبه ۷ مهر متن نامه‌ای خطاب به مردم آمریکا، دانشمندان، دانشجویان و اصحاب رسانه این کشور منتشر کرد.

در بخشی از این نامه که به زبان انگلیسی نوشته شده، آمده است: «حساب خودتان را از اشغالگران فلسطین که خواه‌ناخواه باید آنجا را ترک کنند و به کشورهایشان برگردند، جدا کنید! ما می‌توانیم همزیستی مسالمت‌آمیزی با هم داشته باشیم.»

سپاه که در دوره اول ریاست جمهوری ترامپ در فهرست سازمان‌های تروریستی آمریکا قرار گرفت، در این نامه از آمریکایی‌ها خواسته است «در برابر سیاست‌های دولت خود موضع بگیرند» و «امور خود را به جای اراذل به اندیشمندان بسپارند.»

موضوع تنگه هرمز نیز یکی از بخش‌های مهم این پیام است. سپاه، آمریکایی‌ها را دعوت می‌کند که در صورت تردید نسبت به روایت جمهوری اسلامی، به ایران سفر کنند و آنچه را در نامه گفته شده، از نزدیک بررسی کنند، حتی پیشنهاد شده که آنها می‌توانند به تنگه هرمز سفر کنند.

ساعاتی پیش از انتشار این نامه، حسین محبی، سخنگوی سپاه گفته بود به‌دلیل نداشتن رسانه موثر، سپاه تصمیم گرفت با ارسال نامه به مردم آمریکا با آن‌ها مستقیما گفتگو کند.

سخنگوی ارتش: جایزه ۵ میلیارد تومانی کشتن یا اسیر گرفتن سربازان آمریکایی را «خیرین» می‌دهند

محمد اکرمی‌نیا، سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی روز سه‌شنبه هفتم مهرماه اعلام کرد که جایزه ۵ میلیارد تومانی اعلام شده برای "کشتن یا به اسارت گرفتن سربازان آمریکایی" از طریق کمک "خیرین" تامین می‌شود.

اکرمی‌نیا مدعی شد شهروندانی که توانایی جسمانی مشارکت در جنگ را ندارند، این پشتوانه مالی را تامین می‌کنند. این طرح پیش از این برای مقابله با حمله زمینی احتمالی آمریکا و ورود سربازان این کشور به خاک ایران مطرح شده بود.

او همچنین اشاره کرد که شهروندان کشورهای همسایه نیز می‌توانند از این جایزه بهره‌مند شوند.

خبرنامه گویا - این دو پیام، کنار هم، تصویری آشنا از دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی می‌سازند: از یک سو سخن از «همزیستی مسالمت‌آمیز» با مردم آمریکا و از سوی دیگر تعیین جایزه برای کشتن یا اسیر کردن سربازان همان کشور. این تناقض تازه‌ای نیست؛ در چهار دهه گذشته بارها دیده شده که وقتی میان منافع ملموس مردم ایران و حفظ روایت ایدئولوژیک نظام تعارضی پدید می‌آید، اولویت حاکمیت نه رفاه، امنیت و آینده شهروندان، بلکه پاسداری از همان ایدئولوژی و دشمن‌سازی‌ای بوده است. هزینه این سیاست را اما نه صاحبان تریبون‌های حکومتی، که مردم ایران با اقتصاد فرسوده، انزوای بیشتر و ناامنی دائمی پرداخته‌اند.