این تحولات دیگر صرفاً در چارچوب سیاست «تنش کنترل‌شده» قابل ارزیابی نیست. حملات حوثی‌ها به عربستان و اقدامات سپاه در تنگه هرمز این پرسش را مطرح کرده که آیا جمهوری اسلامی عمداً به دنبال تحریک ترامپ برای آغاز جنگ پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکاست؟

به نظر می‌رسد محاسبات اولیه تهران درباره فشار بر واشینگتن نتیجه نداده است. جمهوری اسلامی احتمالاً تصور می‌کرد با ایجاد اختلال در تنگه هرمز می‌تواند ترامپ را پیش از انتخابات به دادن امتیاز وادار کند یا با تضعیف موقعیت انتخاباتی او، احتمال جنگ را کاهش دهد. اما اکنون ممکن است به این نتیجه رسیده باشد که رویارویی نظامی اجتناب‌ناپذیر است و تنها زمان وقوع آن اهمیت دارد.

در چنین شرایطی، جنگ پیش از انتخابات شاید از نگاه سپاه گزینه کم‌هزینه‌تری باشد. نخست اینکه تهران احتمالاً تصور می‌کند ترامپ برای کسب یک پیروزی سریع انتخاباتی، به دنبال جنگی کوتاه خواهد بود؛ جنگی که جمهوری اسلامی امیدوار است بتواند در برابر آن مقاومت کند.

دلیل دوم، تضعیف موقعیت حوثی‌هاست. عقب‌نشینی آنها از باب‌المندب و احیای همکاری نظامی عربستان و امارات می‌تواند توان این گروه را برای فشار بر منطقه کاهش دهد. از این منظر، تهران ممکن است نگران باشد که پس از انتخابات آمریکا یکی از معدود اهرم‌های فشار باقی‌مانده خود را نیز از دست بدهد.

با این حال، هیچ تضمینی وجود ندارد که جنگ طبق محاسبات سپاه پیش برود. شبکه ۱۱ اسرائیل از بررسی طرح حمله مستقل اسرائیل به ایران خبر داده است؛ موضوعی که نشان می‌دهد گزینه‌های نظامی پیش روی واشینگتن و تل‌آویو ممکن است پیچیده‌تر از برآوردهای تهران باشد.

بزرگ‌ترین خطر برای جمهوری اسلامی آن است که با تصور امکان تعیین زمان و دامنه جنگ، بحرانی را آغاز کند که کنترل آن دیگر در اختیار خودش نباشد. سپاه شاید بتواند تنش را افزایش دهد، اما لزوماً نمی‌تواند تعیین کند که آمریکا و اسرائیل چه زمانی، با چه شدتی و چگونه پاسخ خواهند داد.