یدالله کریمی پور

شاید هر دو بلوک راست و چپ میانه، به ۶۱ کرسی لازم نرسند. در این صورت، قدرت تعیین‌کننده به دو حزب عربی با حدود ۱۹ تا ۲۰ کرسی منتقل می‌شود.

هر دو از نظر ایدئولوژیک با حضور احزاب عرب در ائتلاف ها مخالف‌اند. اعراب تا پیش از انتخابات خواهان پایان دولت نتانیاهو بودند. آیا پس از انتخابات، عملگرایی جایگزین شعارهای انتخاباتی می‌شود؟

فهرست مشترک، شامل حدش، تعال و بلد، با گرایش چپ و ملیگرایی فلسطینی، بیشترین کرسی را هدف گرفته و رعم به رهبری منصور عباس (عکس بالا)، با وجود مخالفت با ادامه دولت نتانیاهو، پیشینه عملگرایی و همکاری با احزاب یهودی را دارد.

آیزنکوت برای تشکیل دولت به حمایت بیرونی هر دو حزب عربی نیازمند است؛ ولی برای نتانیاهو شاید حمایت منصور عباس بس باشد.

حال پرسش اصلی این است: آیا عباس حاضر است برای کسب امتیازهای عملی برای جامعه عرب، با نتانیاهو معامله کند؟ ماهر بودن بیبی در ائتلاف سازی و فرصت طلبی منصور عباس، راه را کوتاه می کند. به هر روی سرنوشت دولت آینده اسرائیل شاید نه در اردوگاه‌های یهودی، بلکه شاید در دست عباس باشد. ممکن است بیبی آنرا برنتابد.