خبرنامه گویا ـ آیا بخشی از سدها و پروژههای انتقال آب ایران برای تأمین نیاز «شهرهای موشکی» سپاه ساخته شدهاند؟ شباهت پراکندگی سدها با محل تأسیسات موشکی هدفگرفتهشده در حملات آمریکا و اسرائیل، این احتمال را مطرح کرده که ملاحظات نظامی در اجرای برخی پروژههای آبی کشور نقش داشته است.
نیویورکتایمز روز دوشنبه ۲۵ آبان در گزارشی به این ارتباط احتمالی پرداخت.
نیما شکری، پژوهشگر امنیت آب در دانشگاه صنعتی هامبورگ، و همکارانش سالها محل دستکم ۵۳۳ سد در ایران را بررسی کردهاند. او میگوید پس از مشاهده نقشه حملات به پایگاههای موشکی در بهار امسال، متوجه شباهت چشمگیر آن با نقشه سدها شده است؛ شباهتی که پرسش درباره توجیه ساخت برخی سدها را به پرسشی درباره ارتباط احتمالی آنها با تأسیسات نظامی تبدیل کرد.
هفت کارشناس آب و امور نظامی در گفتوگو با نیویورکتایمز توضیح دادهاند که استقرار مجتمعهای زیرزمینی در نزدیکی منابع آب و برق میتواند به ادامه فعالیت آنها هنگام اختلال در شبکه سراسری کمک کند. دنی سیترینوویچ، تحلیلگر پیشین امور ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل، معتقد است تهران انگیزه بالایی دارد که پایگاههای موشکی خود را برای خدمات حیاتی به زیرساختهای عمومی وابسته نکند.
فرزین ندیمی، پژوهشگر ارشد مؤسسه واشینگتن، شمار این تأسیسات زیرزمینی را دستکم ۳۰ پایگاه برآورد میکند؛ مجموعههایی در عمق کوهها که برای تولید، نگهداری و پرتاب موشکهای بالستیک و پهپادها استفاده میشوند.
این بررسی، پرسش دیگری را نیز درباره بازداشت فعالان محیطزیست در سال ۱۳۹۶ زنده کرده است: آیا فعالیت میدانی آنها ناخواسته به نزدیکی تأسیسات محرمانه نظامی کشیده شده بود؟ کاووس سیدامامی، از بنیانگذاران مؤسسه حیاتوحش میراث پارسیان، پس از بازداشت در زندان جان باخت و شماری از همکارانش برای سالها زندانی شدند.
کاوه مدنی، معاون وقت سازمان حفاظت محیطزیست که خود نیز در همان دوره بازداشت شد، تأکید کرده است که گروههای حفاظت از حیاتوحش بدون مجوز نهادهای دولتی و اطلاعاتی در مناطق طبیعی فعالیت نمیکردند.
این فرضیه در حالی مطرح میشود که شهروندان و کشاورزان با کمبود آب روبهرو هستند و سدسازیهای بیرویه، سوءمدیریت و اولویت دادن به منافع اقتصادی، سالهاست با انتقاد کارشناسان بهدلیل نادیده گرفتن نیاز مردم و آسیب به محیطزیست همراه است.



















