جمهوری اسلامی و سازمان مجاهدین خلق، با وجود دشمنی دیرینه و ادعاهای متضادشان، در یک نقطه اشتراک سیاسی آشکاری دارند: مخالفت سرسختانه با خاندان پهلوی و تلاش برای بیاعتبار کردن حمایت مردمی از شاهزاده رضا پهلوی. هر دو جریان بهخوبی میدانند که گسترش شعارهای ملیگرایانه و پادشاهیخواهانه در خیابانهای ایران، روایت سیاسی آنان را با چالشی جدی روبهرو میکند.
در اعتراضات هشتم و نهم ژانویه، ویدیوهای متعددی از شهرهای مختلف ایران منتشر شد که در آنها شعارهایی در حمایت از خاندان پهلوی و شاهزاده رضا پهلوی شنیده میشد. آیا مردمی که در برابر نیروهای سرکوبگر به خیابان میآیند، برای بیان خواستههای خود باید از مجاهدین خلق اجازه بگیرند؟ از چه زمانی این سازمان خود را صاحب اختیار صدای ملت ایران تصور کرده است؟
اما ماجرای ویدیوهای اعتراضات آبدانان، پرسشهای جدیتری را مطرح میکند. از این اعتراضات چندین ویدیو منتشر شده است. ستاد اجتماعی مجاهدین در ۲۶ آبان ۱۴۰۵ در وبسایت رسمی این سازمان مدعی شد که روی کلیپهای آبدانان با شعار بازگشت پهلوی صداگذاری شده و تصاویر مربوط به اعتراض مردم به تصادف اتوبوس بوده است.
بیبیسی فارسی در بررسی ویدیوهای آبدانان به دو نسخه با تصویر یکسان و صدای متفاوت رسید و نتیجه گرفت که در یکی از آنها شعار «این آخرین نبرده، پهلوی برمیگرده» جایگزین شعار «علیرضا روحت شاد» شده است. این رسانه در ویدیوی جداگانهای از همان اعتراضات که همین شعار حامی پهلوی در آن شنیده میشود، نشانهای از دستکاری پیدا نکرد.
چرا مخالفان پهلوی به جای بررسی مجموعه این تصاویر، بر یک ویدیوی مورد اختلاف تمرکز کردهاند؟ حتی اگر ثابت شود صدای یک ویدیو دستکاری شده است، با چه منطقی میتوان نتیجه گرفت که دیگر ویدیوها و شعارهای شنیدهشده در آنها نیز جعلی هستند؟ مگر یک نمونه صداگذاریشده میتواند سندی برای بیاعتبار کردن تمام اعتراضات باشد؟
ریاکاری سیاسی دقیقاً از جایی آغاز میشود که یک جریان، هر تصویری را که مطابق میل تشکیلاتیاش باشد میپذیرد، اما هر شعاری را که با منافعش سازگار نیست، جعلی معرفی میکند. اگر شعارهای مردم در حمایت از مجاهدین خلق باشد، آیا باز هم همین اندازه درباره اصالت صدا و تصویر سختگیری خواهند کرد؟ آیا حاضرند همان معیارهایی را که علیه طرفداران پهلوی به کار میبرند، درباره تبلیغات خودشان نیز اجرا کنند؟
جمهوری اسلامی سالها کوشیده است با تحریف واقعیت و تبلیغات حکومتی، صدای مخالفان را بیاعتبار کند. اکنون پرسش این است که چرا روش برخورد برخی مخالفان پهلوی با شعارهای خیابانی، تا این اندازه به منطق تبلیغاتی حکومت شباهت پیدا کرده است؟ دشمنی با جمهوری اسلامی بهتنهایی نشانه پایبندی به حقیقت نیست. اگر یک سازمان مخالف نیز برای رسیدن به هدف سیاسی خود به اتهامزنی بیسند متوسل شود، باید با همان سختگیری مورد پرسش قرار گیرد.
موضوع اصلی برای من صرفاً یک ویدیوی آبدانان نیست. مسئله، تلاش برای تبدیل کردن یک مورد اختلاف به ابزاری برای تخریب یک جریان گسترده سیاسی است. کسانی که با هر شعار حمایت از پهلوی برخوردی خصمانه دارند، باید توضیح دهند چرا به جای رقابت سیاسی، به دنبال بیاعتبار کردن صدای خیابان هستند. مخالفت با شاهزاده رضا پهلوی حق هر فرد و سازمانی است؛ اما تبدیل این مخالفت به اتهامهای اثباتنشده علیه مردمی که در شرایط خطرناک اعتراض میکنند، قابل دفاع نیست.
سخن پایانی من خطاب به مجاهدین خلق و تمام جریانهایی است که از ماجرای یک ویدیوی مورد اختلاف برای تخریب شعارهای حمایت از پهلوی بهرهبرداری میکنند:
اگر مدعی جعل هستید، نسخه اصلی را ارائه کنید. منشأ ویدیوی دستکاریشده را روشن کنید. بررسی کارشناسی مستقل منتشر کنید و نشان دهید دقیقاً کدام تصاویر جعلی هستند. اگر چنین مدارکی ندارید، تکرار ادعاهای تبلیغاتی را با افشاگری اشتباه نگیرید.
مردم ایران برای فریاد زدن نام پهلوی از مجاهدین خلق، جمهوری اسلامی یا جریانهای چپ مخالف پادشاهی اجازه نمیگیرند. هیچ سازمانی مالک صدای ملت ایران نیست. با یک ویدیوی مورد اختلاف نمیتوان هزاران صدای معترض را خاموش کرد و با تبلیغات تشکیلاتی نمیتوان حقیقت را برای همیشه پنهان نگه داشت.
امیر جاوید
فعال سیاسی از ترکیه

درخت خرمالو، فرامرز پارسا



![one21].jpg](https://news.gooya.com/2026/11/21/one21%5D.jpg)













