غروب جمعه، سنگینی سکوت بر خانه داوود زارع سایه انداخته بود. ساعتی پیش، نرگس، دختر شانزدهساله خانواده، به خاک سپرده شده بود؛ دختری که به دست پدر و مادر خود جان باخته بود.
داوود، همان کسی بود که ده روز پیش آخرین ضربه را با دسته چوب چارو بر سر نرگس فرود آورده بود و به زندگی دخترش پایان داده بود.
پس از بازگشت به خانه، هیچیک از بستگان و آشنایان را دعوت نکردند. در خانه بسته بود و سکوتی سنگین بر آن حکمفرما شده بود.
داوود به کنج اتاق رفت و در خود فرو رفت. چشمانش را بست. صدای خنده نرگس در گوشش پیچید؛ صدایی که گویی از گوشه گوشه خانه به گوش میرسید.
ـ آقاجون، شما چند سالتان بود که با مامان ازدواج کردید؟
ـ بیست سالم بود.
ـ مامان چند سالش بود؟
ـ هنوز هفده سالش نشده بود، ولی ما عاشق هم بودیم. من برای دیدنش از در و دیوار بالا میرفتم. مادرت هم شیطون بود!
داوود با صدای نسرین به خودش آمد.
ـ شام حاضره، مگه شام نمیخوری؟
داوود با حسرت به چشمان نسرین نگاه کرد.
ـ نسرین، ما در مورد نرگس اشتباه نکردیم؟ زود تصمیم نگرفتیم، نه؟
نسرین رفت و کنار داوود نشست.
ـ نه، هیچ اشتباهی نکردیم. دختره سر به هوا شده بود. تو هم که از آبرویت میترسی؛ مبادا حرفی پشت سرمان بزنند.
داوود آهی از ته دل کشید.
ـ آره، همین همسایهها... نگاههای زیرچشمی و حرفهاشون آدم رو از بین میبره.
نسرین دست داوود را در دست گرفت.
ـ مگه خودمون یادت نیست؟ همسایهها چه حرفهایی پشت سرمون نمیزدند؟
وقتی همه خوابیده بودند، نسرین از اتاق بیرون آمد و کنار لبه حوض نشست. چشمش به درخت خرمالوی کنار باغچه افتاد. خاطره گفتوگویش با نرگس در ذهنش زنده شد.
ـ مامان، این درخت خرمالو چند سالشه؟
ـ خیلی از من و بابات بزرگتره. یادمه وقتی خرمالوها میرسید، بابات یواشکی چندتایی برای من میآورد. وقتی بهم میداد، از خجالت سرم رو پایین میانداختم.
ـ چرا؟
ـ آخه روی خرمالوها عکس قلب میکشید!
ـ شما خیلی همدیگه رو دوست داشتید، مگه نه؟
ـ آره، خیلی. گاهی شبها، وقتی همه خواب بودند، بابات دیر وقت میاومد توی کوچه. منم میرفتم دم در و همدیگه رو میدیدیم.
ـ چه خوب بود، نه مامان؟ الان هم همون اندازه همدیگه رو دوست دارید؟
ـ الان همدیگه رو دوست داریم، شاید حتی بیشتر از اون وقتها.
ـ چرا بیشتر؟
ـ به خاطر اومدن شما کوچولوها.
نسرین با صدای نادره به خودش آمد.
ـ مامان، من میترسم.
نسرین با نگرانی پرسید:
ـ چرا؟ از چی میترسی؟
نادره، در حالی که اشک آرام از گونههایش پایین میآمد، گفت:
ـ من الان دوازده سالمه، مامان. یعنی تا به سن نرگس برسم...
نسرین حرفش را قطع کرد.
ـ این چه حرفیه، دخترم؟
ـ آخه شما و آقاجون نرگس رو اونقدر زدین که مرد. فقط چون احمد گفته بود دوستش داره؟
نسرین نادره را در آغوش گرفت. حرفهای نرگس در ذهنش تکرار میشد:
ـ مامان، آخه چه ایرادی داره؟ احمد هم کار میکنه، هم طبقه دوم خونهشون دست خودشه. همهچیز داره؛ آشپزخونه، حمام و دستشویی...
ـ تو از کجا میدونی، دختر بیحیا؟ نکنه رفتی خونهشون؟
ـ نه مامان جون، احمد خودش میگفت.
ـ نه، نمیشه! نه من، نه پدرت، هیچکدوم راضی نیستیم. دیگه هم حرفش رو نزن.
ـ شما مگه مامان عاشق آقاجون نبودید؟
ـ اون زمان فرق میکرد.
ـ مگه دوست داشتن و عاشق شدن هم زمان قدیم و جدید داره؟
ـ دیگه داری زیادی حرف میزنی، دختره! خجالت نمیکشی؟
نسرین با یادآوری حرفهای نرگس، لحظهبهلحظه عصبانیتر میشد. نادره را محکمتر در آغوش فشرد.
نادره خودش را کمی عقب کشید و با ناراحتی گفت:
ـ چی شده مامان؟ منو داشتی له میکردی؟
صبح روز بعد، هنگام صبحانه، نازنین که هفت سال بیشتر نداشت، رو به پدرش کرد و پرسید:
ـ آقاجون، منم وقتی بزرگ بشم و به سن نرگس برسم...
کمی مکث کرد و ادامه داد:
ـ نادره دیشب گفت صبر نمیکنم تا به سن نرگس برسم. دیشب وقتی اومد بخوابه، دیدم همه قرصهای داداش ناصر رو خورد.
با شنیدن این حرف، داوود و نسرین با وحشت از جا بلند شدند و به طرف اتاق بچهها دویدند.
اما خیلی دیر شده بود.
---------
۲۰۲۶/۱۱/۱۷





![one21].jpg](https://news.gooya.com/2026/11/21/one21%5D.jpg)













