Saturday, Nov 21, 2026

صفحه نخست » درخت خرمالو، فرامرز پارسا

parsa.jpgغروب جمعه، سنگینی سکوت بر خانه داوود زارع سایه انداخته بود. ساعتی پیش، نرگس، دختر شانزده‌ساله خانواده، به خاک سپرده شده بود؛ دختری که به دست پدر و مادر خود جان باخته بود.

داوود، همان کسی بود که ده روز پیش آخرین ضربه را با دسته چوب چارو بر سر نرگس فرود آورده بود و به زندگی دخترش پایان داده بود.

پس از بازگشت به خانه، هیچ‌یک از بستگان و آشنایان را دعوت نکردند. در خانه بسته بود و سکوتی سنگین بر آن حکم‌فرما شده بود.

داوود به کنج اتاق رفت و در خود فرو رفت. چشمانش را بست. صدای خنده نرگس در گوشش پیچید؛ صدایی که گویی از گوشه‌ گوشه خانه به گوش می‌رسید.

ـ آقاجون، شما چند سالتان بود که با مامان ازدواج کردید؟

ـ بیست سالم بود.

ـ مامان چند سالش بود؟

ـ هنوز هفده سالش نشده بود، ولی ما عاشق هم بودیم. من برای دیدنش از در و دیوار بالا می‌رفتم. مادرت هم شیطون بود!

داوود با صدای نسرین به خودش آمد.

ـ شام حاضره، مگه شام نمی‌خوری؟

داوود با حسرت به چشمان نسرین نگاه کرد.

ـ نسرین، ما در مورد نرگس اشتباه نکردیم؟ زود تصمیم نگرفتیم، نه؟

نسرین رفت و کنار داوود نشست.

ـ نه، هیچ اشتباهی نکردیم. دختره سر به هوا شده بود. تو هم که از آبرویت می‌ترسی؛ مبادا حرفی پشت سرمان بزنند.

داوود آهی از ته دل کشید.

ـ آره، همین همسایه‌ها... نگاه‌های زیرچشمی و حرف‌هاشون آدم رو از بین می‌بره.

نسرین دست داوود را در دست گرفت.

ـ مگه خودمون یادت نیست؟ همسایه‌ها چه حرف‌هایی پشت سرمون نمی‌زدند؟

وقتی همه خوابیده بودند، نسرین از اتاق بیرون آمد و کنار لبه حوض نشست. چشمش به درخت خرمالوی کنار باغچه افتاد. خاطره گفت‌وگویش با نرگس در ذهنش زنده شد.

ـ مامان، این درخت خرمالو چند سالشه؟

ـ خیلی از من و بابات بزرگ‌تره. یادمه وقتی خرمالوها می‌رسید، بابات یواشکی چندتایی برای من می‌آورد. وقتی بهم می‌داد، از خجالت سرم رو پایین می‌انداختم.

ـ چرا؟

ـ آخه روی خرمالوها عکس قلب می‌کشید!

ـ شما خیلی همدیگه رو دوست داشتید، مگه نه؟

ـ آره، خیلی. گاهی شب‌ها، وقتی همه خواب بودند، بابات دیر وقت می‌اومد توی کوچه. منم می‌رفتم دم در و همدیگه رو می‌دیدیم.

ـ چه خوب بود، نه مامان؟ الان هم همون اندازه همدیگه رو دوست دارید؟

ـ الان همدیگه رو دوست داریم، شاید حتی بیشتر از اون وقت‌ها.

ـ چرا بیشتر؟

ـ به خاطر اومدن شما کوچولوها.

نسرین با صدای نادره به خودش آمد.

ـ مامان، من می‌ترسم.

نسرین با نگرانی پرسید:

ـ چرا؟ از چی می‌ترسی؟

نادره، در حالی که اشک آرام از گونه‌هایش پایین می‌آمد، گفت:

ـ من الان دوازده سالمه، مامان. یعنی تا به سن نرگس برسم...

نسرین حرفش را قطع کرد.

ـ این چه حرفیه، دخترم؟

ـ آخه شما و آقاجون نرگس رو اون‌قدر زدین که مرد. فقط چون احمد گفته بود دوستش داره؟

نسرین نادره را در آغوش گرفت. حرف‌های نرگس در ذهنش تکرار می‌شد:

ـ مامان، آخه چه ایرادی داره؟ احمد هم کار می‌کنه، هم طبقه دوم خونه‌شون دست خودشه. همه‌چیز داره؛ آشپزخونه، حمام و دستشویی...

ـ تو از کجا می‌دونی، دختر بی‌حیا؟ نکنه رفتی خونه‌شون؟

ـ نه مامان جون، احمد خودش می‌گفت.

ـ نه، نمی‌شه! نه من، نه پدرت، هیچ‌کدوم راضی نیستیم. دیگه هم حرفش رو نزن.

ـ شما مگه مامان عاشق آقاجون نبودید؟

ـ اون زمان فرق می‌کرد.

ـ مگه دوست داشتن و عاشق شدن هم زمان قدیم و جدید داره؟

ـ دیگه داری زیادی حرف می‌زنی، دختره! خجالت نمی‌کشی؟

نسرین با یادآوری حرف‌های نرگس، لحظه‌به‌لحظه عصبانی‌تر می‌شد. نادره را محکم‌تر در آغوش فشرد.

نادره خودش را کمی عقب کشید و با ناراحتی گفت:

ـ چی شده مامان؟ منو داشتی له می‌کردی؟

صبح روز بعد، هنگام صبحانه، نازنین که هفت سال بیشتر نداشت، رو به پدرش کرد و پرسید:

ـ آقاجون، منم وقتی بزرگ بشم و به سن نرگس برسم...

کمی مکث کرد و ادامه داد:

ـ نادره دیشب گفت صبر نمی‌کنم تا به سن نرگس برسم. دیشب وقتی اومد بخوابه، دیدم همه قرص‌های داداش ناصر رو خورد.

با شنیدن این حرف، داوود و نسرین با وحشت از جا بلند شدند و به طرف اتاق بچه‌ها دویدند.

اما خیلی دیر شده بود.

---------

۲۰۲۶/۱۱/۱۷





Copyright© 1998 - 2026 Gooya.com - سردبیر خبرنامه: [email protected] تبلیغات: [email protected] Cookie & Privacy Policy