توانا - اعتراف ناخواسته پزشکیان به بیعدالتی؛ وقتی رئیسجمهور از گذشتهای سخن میگوید که انقلاب علیه آن شکل گرفت مسعود پزشکیان، رئیسجمهور جمهوری اسلامی، روز گذشته در سخنانی درباره بیعدالتی در تخصیص منابع، تجربه اشتغال خود در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ را روایت کرد؛ سخنانی که مقایسهای قابل تامل میان دو دوره تاریخی پیش روی جامعه قرار میدهد.
پزشکیان گفت زمانی که با مدرک دیپلم برای خدمت به منطقه محروم سیستان و بلوچستان اعزام شد، ماهانه ۱۸۰۰ تومان حقوق دریافت میکرد؛ در حالی که حقوق پدرش حدود ۴۰۰ تومان بود. به گفته او، پرداخت بیشتر برای تشویق نیروها به کار در مناطق محروم در نظر گرفته شده بود.
او سپس با اشاره به جایگاه کنونی خود بهعنوان استادتمام دانشگاه و رئیسجمهور، از بیعدالتی در نظام پرداخت حقوق و تخصیص منابع برای توسعه مناطق انتقاد کرد. تناقض تاریخی همینجاست. انقلابیون سال ۱۳۵۷ با شعار مبارزه با تبعیض، فساد و بیعدالتی به قدرت رسیدند.
آنان ساختار پیشین را به توزیع ناعادلانه ثروت و بیتوجهی به محرومان متهم میکردند و وعده برقراری عدالت میدادند. اکنون، پس از نزدیک به نیمقرن حکومت جمهوری اسلامی، رئیسجمهور همین نظام از سازوکاری در دوران پیش از انقلاب مثال میزند که برای خدمت در مناطق محروم مشوق مالی ایجاد میکرد؛ در حالی که خود به بیعدالتی در ساختار کنونی اذعان دارد.
البته وجود چنین سیاستی به معنای عادلانه بودن تمام ساختار اقتصادی و اجتماعی حکومت پیشین نیست. اما این مقایسه پرسشی اساسی ایجاد میکند: حکومتی که با وعده رفع تبعیض روی کار آمد، پس از دههها در اختیار داشتن قدرت و منابع کشور، چه دستاوردی در تحقق عدالت داشته است؟
پزشکیان امروز صرفا منتقد وضع موجود نیست؛ او در مقام رئیسجمهور، یکی از مسئولان پاسخگویی درباره همین ساختار است. عدالت با تکرار شعار محقق نمیشود؛ معیار آن عملکرد حکومت، کیفیت زندگی مردم و نحوه توزیع منابع عمومی است.
🔲 اعتراف ناخواسته پزشکیان به بیعدالتی؛ وقتی رئیسجمهور از گذشتهای سخن میگوید که انقلاب علیه آن شکل گرفت مسعود پزشکیان، رئیسجمهور جمهوری اسلامی، روز گذشته در سخنانی درباره بیعدالتی در تخصیص منابع، تجربه اشتغال خود در دوران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ را روایت کرد؛ سخنانی که مقایسهای قابل تامل میان دو دوره تاریخی پیش روی جامعه قرار میدهد. پزشکیان گفت زمانی که با مدرک دیپلم برای خدمت به منطقه محروم سیستان و بلوچستان اعزام شد، ماهانه ۱۸۰۰ تومان حقوق دریافت میکرد؛ در حالی که حقوق پدرش حدود ۴۰۰ تومان بود. به گفته او، پرداخت بیشتر برای تشویق نیروها به کار در مناطق محروم در نظر گرفته شده بود. او سپس با اشاره به جایگاه کنونی خود بهعنوان استادتمام دانشگاه و رئیسجمهور، از بیعدالتی در نظام پرداخت حقوق و تخصیص منابع برای توسعه مناطق انتقاد کرد. تناقض تاریخی همینجاست. انقلابیون سال ۱۳۵۷ با شعار مبارزه با تبعیض، فساد و بیعدالتی به قدرت رسیدند. آنان ساختار پیشین را به توزیع ناعادلانه ثروت و بیتوجهی به محرومان متهم میکردند و وعده برقراری عدالت میدادند. اکنون، پس از نزدیک به نیمقرن حکومت جمهوری اسلامی، رئیسجمهور همین نظام از سازوکاری در دوران پیش از انقلاب مثال میزند که برای خدمت در مناطق محروم مشوق مالی ایجاد میکرد؛ در حالی که خود به بیعدالتی در ساختار کنونی اذعان دارد. البته وجود چنین سیاستی به معنای عادلانه بودن تمام ساختار اقتصادی و اجتماعی حکومت پیشین نیست. اما این مقایسه پرسشی اساسی ایجاد میکند: حکومتی که با وعده رفع تبعیض روی کار آمد، پس از دههها در اختیار داشتن قدرت و منابع کشور، چه دستاوردی در تحقق عدالت داشته است؟ پزشکیان امروز صرفا منتقد وضع موجود نیست؛ او در مقام رئیسجمهور، یکی از مسئولان پاسخگویی درباره همین ساختار است. عدالت با تکرار شعار محقق نمیشود؛ معیار آن عملکرد حکومت، کیفیت زندگی مردم و نحوه توزیع منابع عمومی است.
-- توانا Tavaana (@Tavaana) November 22, 2026

درگذشت دایی مجتبی خامنهای


















