Tuesday, Jul 20, 2021

صفحه نخست » نیاز مبرم نسل کنونی به داشتن انگیزه برای ساختن آینده‌ای شفاف، ژاله وفا

Jaleh_Vafa.jpgدر وضعیت سنجی گذشته۳۶۳، به اعتصابات گستردۀ کارکنان صنعت نفت و بررسی اهداف و مطالبات آنها و پیوستن برخی از کارگران و سایر صنف‌ها و نیز روش ایجاد و لزوم پیوند بین جنبش‌های مدنی پرداختم. اما، در این شماره به چند خواسته و مطالبۀ اساسی می‌پردازم که هر ایرانی، منجمله کارگران، ابتدا باید از خود داشته باشند.

برای شمای خوانندۀ گرامی از اصلی می‌نویسم که تضمین کنندۀ پیروزی هر ملتی است که ارادۀ حیات دارد و در طول تاریخ، نمونه‌های فراوان در رعایت آن وجود یافتند. رعایت آن اصل، تضمین کنندۀ رویین تن شدن نسبی هر ملتی، در مقابل انواع خشونت هایی است که رژیم‌های استبدادی، حیات ملی ملت‌ها را بدان‌ها تهدید و تحدید می‌کنند.

❋ داشتن انگیزه و عمل به حقوق ذاتی خود و بکار گیری روش‌های خشونت زدایی از خود، با دیگری و با محیط خود:

جنبش کارگری ایران امروز جنبشی است که بعلت گستردگی آن تمامی صحنۀ وطن را در بر می‌گیرد. این جنبش، نماد آن اصل مهم است که تغییر اساسی، همواره از پایین رخ می‌دهد، و نه از بالا. صرف دست زدن به اعتصابات، نشانگر نیاز حیاتی به تغییر و تحول در بطن و قاعدۀ جامعۀ ایرانی است. از این رو، درود بر شهامت کارگران اعتصابی که چنین نیاز به تغییری را آشکار و هویدا ساخته و چون رود زاینده‌ای در بستر جامعه جاری می‌سازند.

کارگران زحمتکش ایران که بارِ تولید و نوسازی ایران را با تحمل محنت‌های فراوان، حتی محرومیت چند ساله از دستمزد خود، به دوش می‌کشند، اکنون در گذرگاه مهم انتخابِ بینِ تولید محوری، و مصرف محوری، برای اقتصاد ایران، ایستاده‌اند. استبدادها از هر نوعی که باشند، انسان‌ها را به مصرف خو می‌دهند، از مصرف ِکالا گرفته، تا مصرفِ خرافات و ضد علم، و مصرفِ خشونت‌ها.

اما تولید محوری، تنها به تولید کالا ختم نمی‌شود. تولید محوری، علاوه بر تولید کالای با کیفیت، در مقابلِ کالایِ وارداتیِ بنجل؛ تولید فکر و اندیشه؛ تولید اخلاق و عدالت؛ تولیدِ مقاومت در مقابل زور گویی؛ تولید روش‌های خشونت زدا در مقابل روش‌های خشونت گرا؛ تولید اتحاد و همبستگی در مقابل تضییع حقوق هر ایرانی را نیز در برمی گیرد. و چون کارگران ایران تنها در جایگاه "حرف زدن" از تولیدات قرار ندارند، بلکه اهلِ "عمل و کار" در آن عرصه‌اند، امید به وجود فعال آنها در غنا بخشیدن مبارزه با رژیمی که دزد حقوق همۀ ایرانیان است، بسیار اساسی و تأثیرگذار است.

لذا، بعنوان یک هموطن، هم مخاطب اینجانب، کارگران شریف ایران و خانواده‌های عزیز آنان هستند، و هم هر جوان ایرانی:

❋ شما کارگران شریف و همۀ اعضای خانواده‌های شما، و همچنین شما نسل جوان ایرانی، نیازمند انگیزه‌اید.

انگیزه به دو طریق، ایجاد می‌شود:

۱- طریق کارآمد اول، تمرین حقوق است. شناخت حقوق ذاتی خود و عمل به آنها، به رژیم و دولت ربط نداشته، و چون درونی ما هستند، خود بایستی بدان‌ها عمل نماییم. بدین لحاظ، تنظیم رابطه‌ها بر مبنایِ حقوق، در ما این انگیزه را ایجاد می‌کند که وضع غیر حقوقیِ موجود را نپذیریم.

۲- طریق دوم، توجه مستمر و پیگیر به آینده است.

هر چند این امر واقع سخت است، اما باید به صراحت بر قلم راند که متأسفانه، نسل امروز، آینده را به حال خود رها کرده، و به حال مشغول گشته است.

آینده‌ای که توسط مردم ساخته نشود، بالاجبار، بدون حضور مردم، و توسط استبداد، با سراسر تخریب، ساخته می‌شود. برای نمونه، تنها به طبیعت ایران نگاهی بیندازیم. آیا کم توجهی کنونی ما ایرانیان به طبیعت وطنمان، و عدم شرکت مستقیم و مؤثر در حفظ و عمرانش، آینده آن را برای جولان تخریب رژیم مستبد حاکم، باز نگذاشته است؟ آنهم، در وطنی که بالغ بر ۷ هزار سال در آن مردمانی و نسل هایی زیستند، ولی شدت تخریب آن به اندازۀ تخریب تصاعدی کنونی نگشته بود (از مصرف گرایی افراطی گرفته؛ تا رها سازی زباله در تالاب‌ها و رودخانه‌ها و سواحل و کوی و برزن؛ تا کشتار حیوانات و آلودن هوا با وسایل نقلیه؛ تا سکوت جامعۀ علمی ایران و عدم نقد صریح و تند مواضع دولت و فقدان ارائۀ راهکارهای عملی حراست از طبیعت به مردم به نحوی که در بازسازی طبیعت به دولت وابسته نباشند و حیات طبیعی ایرانی را حیات خود قلمداد کنند؛... و همۀ عملکردهای مخرب محیط زیست در آن بخش هایی که حاصل عمل و تصمیم خود ما مردم است).

به قدری رژیم ولایت فقیه، طبیعت را تخریب کرده (از عدم تخصیص بودجه برای احیای دریاچه‌ها و تالاب ها؛ سد زدن‌های مخرب و غیرلازم؛ خشکاندن قنات‌ها و عدم مراقبت از آب‌های زیر زمینی با حفر انبوهی از چاه‌های عمیق مجاز و غیر مجاز؛ حرکت از موضع ضعف و زیر سلطه در مقابل همسایه‌های ایران که با نصب سدهای متعدد بر روی رودحانه‌ها، جریان آب را به روی ایران بسته‌اند و حقابه ایران را رعایت نمی‌کنند؛ اتخاذ سیاست‌های غلط کشاورزی و فقدان سند تعیین ظرفیت سرزمینی که باعث کشت‌های پر آب بر گردیده؛ سلطۀ مافیای آب بر منابع آبی کشور؛ به حراج گذاشتن سهم ایران در دریاچۀ مازندران؛ و ناتوانی حتی در حل معضلی همچون ترافیک و...)، که عیسی کلانتری- مسئول همین رژیم در سازمان حفاظت از محیط زیست-، اقرار می‌کند، ایران در کمتر از ۵۰ سال آینده بیایان شده و ایرانیان برای زیستن به کشورهای همسایه آواره خواهند شد!

لذا، مشاهده می‌کنیم که این ماییم که نسبت به آیندۀ وطنی که بستر زیست خودِ ما و فرزندان ما است، بی توجه و بعضاً لاقید گشته‌ایم و فضای گستردۀ آینده را به رژیمی مخرب و فاسد و مستبد، سپرده‌ایم.

توجه نماییم، سایر ملل که وضع و روزی بهتر از حال ما ایرانیان دارند، هم به حال خود متعهدانه تر، و هم به آیندۀ خود، مسئولانه تر نگریسته‌اند. همۀ موفقیت‌های سایر ملل که از یوغ استبداد رهایی یافته و رژیمی حق وند را استقرار داده‌اند، حاصل اراده و تلاش و کوشش آنها، به زیست در خورِ کرامتِ خودشان، و رعایت اصلِ استقلال و آزادی، هستند. و با تغییر طرز فکر خود، انگیزۀ تغییر را در خود آفریده و حقوق را در رابطه با خود و یکدیگر و محیط طبیعی زیست خود بکار گرفته‌اند، و نه زور و اعمال خشونت را.

ما را چه شده است؟! آنهم برای ما ملتی که در یک قرن معاصر، دست به سه تغییر (انقلاب مشروطه، جنبش ملی کردن صنعت نفت، و انقلاب ۱۳۵۷) بزرگ زده، و الگوی مردم منطقه بوده است.

آینده و محتوای آنرا، خودِ ملت، بدون نیاز به کمک از بیرون می‌تواند بسازد، تمام وسایلِ ساخت، در داشته‌های ملت ایران فراهم و مهیا است. تنها باور به داشته‌های خویش، و اراده است که بایستی تقویت شود. برای چنین ساختی، رهبری امری همگانی می‌شود. هر کدام از ما دارای قوۀ رهبری هستیم و در درون خود دارای حقوق ذاتی. از اینرو نبایستی خود را بدست القائات از خود بیگانه ساز و مروجِ ترس و ناتوانی- از قبیلِ "کسی نیست رهبری ما را بعهده بگیرد"-، بدهیم.

ایران، خالی از بدیل مستقل و آزاد و ملی نیست. اما از دو حال هم خارج نیست: یا چنین بدیلی وجود دارد، ولی غفلت از ماست که آنرا شناسایی نکرده‌ایم، پس وقت آن رسیده که آنرا شناسایی کرده و سخنگوی خود، و نه قیم خود، بدانیم. و یا چنین بدیلی ساخته نشده است، پس از دست دادن هر لحظه و غفلت در ساختن آن، جفایی بزرگ به خودمان و نسل‌های آینده است. عهد کنیم که آستین‌ها را بالا زده و به ساختن آن همت گماریم. و هر کس از خود و تغییر طرز فکر معتاد به زور و خشونت و بی اخلاقی خود، شروع کرده و تغییر حقوقی یابد. آنچنان تغییری یابد که شایستگیِ همراهی در ساختن آینده‌ای حقوق مند و مستقل و آزاد برای ایرانیان را دارا شود.

❋ فراموش نکنیم تغییر همواره از پایین، یعنی در متن و بستر جامعه ممکن است. منتظر رأس قدرت، آنهم رأس فاسد و بی کفایت نباشم.

نگارنده بارها در نوشته‌هایم بعرض خوانندگان محترم رساندم که استراتژی "چانه زنی از بالا، فشار از پایین" اصلاح طلبان حاکمیتی، ذهنیت وابسته و باورمند به قدرت آنها را برملا می‌سازد. نقش ملتی که صاحب اصلی این مرز و بوم است و کل دولت- به مثابۀ مجموعۀ سه قوه- بایستی در خدمت حقوق وی باشد را به "وسیله فشار" تقلیل دادن، و تغییر را حاصل چانه زنی و معاملۀ قدرت دانستن- که در آن نیز مردم محلی از اِعراب نداشته، بلکه تقسیم قدرت میان دو جناحین حاکمیت ولایت فقیه است-، جز القای ناتوانی و ذلت و صرفنظر کردن از حقوق مردم، معنای دیگری ندارد.

اکنون نیز با توجه به نقش اصلی مردم در متحقق کردن نظامی حقوند و با توجه به مجموعه بودن حقوق، یادآور این امر مهم می‌شوم که همۀ خواسته‌های صنفی کارگران عزیز را- که جزو حقوق اساسی و زندگی اقتصادی آنان می‌باشد-، بایستی به همۀ وجوه زندگی و به همۀ جنبش‌های دانشجویی، زنان، معلمان، دانش آموزان، و...، تعمیم و بسط داد.

رژیم ولایت فقیه به همۀ ابعادِ سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و طبیعی زندگی یورش برده و به ویروس خشونت و زور و فساد و بی تدبیری آلوده است.

❋ ساختن آینده، به شفافیت در آنچه که نمی‌خواهیم و آنچه را که می‌خواهیم، نیاز دارد.

آن آینده‌ای را که می‌خواهیم در ساخت آن شرکت مؤثر داشته باشیم را حتی به شکل تصویری بایستی در ذهن خود متصور شویم.

به خود با صراحت و شفاف و به کرات و تکرار بگوییم که:

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، ایران، طبیعتی آباد، و نه ویران، داشته باشد.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، در همۀ وجوه زندگی، استقلال در گرفتنِ تصمیم، و آزادی در گرفتنِ نوعِ تصمیم، داشته باشم.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، سرمایه‌های کشورم بر باد نروند، و در تولید سازنده، و نه مخرب، بکار گرفته شوند.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، زندگی اقتصادیِ من، نیازهای مادی و معنوی من، به اندازه، به دور از اسراف و تبذیر، و به دور از کمبود و فقر، تأمین باشد.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، تحقیر، ذلت، سفلگی و عملگیِ استبداد، جایی نداشته، و کرامت، عزت، شرافت و استقلال رأی و نظر را تجربه کنم.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، اخلاق و انسانیت، ملاط و چسب نگاهدارندۀ جامعه‌ام، باشد.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، شناساییِ روش‌های خشونت زا و شناساییِ جانشین آنها- همانا تمامی روش‌های خشونت زدایی-، به هر کودک وطنم آموخته شده و خود در پندار و گفتار و کردارم، الگوی آنها باشم.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، ۷ قومِ رشیدِ ایرانیِ ساکنِ آن، تنوع‌های فرهنگ، زبان، رسوم، آیین، مرام و دین، و طرزِ فکرِ خود را، نعمتی محسوب کرده که به فرهنگ ایرانی در وطنی مشترک، غنی می‌بخشند، و لذا لازم و ملزوم یکدیگرند. و روش‌های سلطه گری، تجزیه طلبی، برتری طلبی، و تبعیض گرایانه- که نقشه و طرح هر رژیم استبدادی است-، در بین آنها منسوخ‌اند.

● منِ ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، نه تنها وطنی آباد و حقوند و در خور کرامتِ عنصر ایرانی ساخته شده باشد، بلکه الگویی ساختۀ فکر و اندیشه، و دستِ ملتی توانا و شجاع، بر مبنای فرهنگِ کهن‌اش باشد که نوید آینده‌ای بهتر را برای جهان بدهد.

● من ایرانی، برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن، هیچگاه به مثابۀ یک انسان، و به مثابۀ یک ایرانی، در توانایی‌های خود شک نکنم و اجازه ندهم عمله‌های استبداد، انواع ترس و ناتوانی را به من القا نمایند.

● من ایرانی برای خود آینده‌ای را می‌خواهم که در آن،...

و با تنوع فکر و اندیشۀ خود این فهرست را کامل کنیم.

مثالِ بارز موفق بودن در تغییر انگیزه، همین تغییری است که در ما ملت ایران ایجاد شد و با تحریم صندوق‌های رأی رژیم، نگذاشتیم ابراهیم رئیسی (قاتل تاریخی) را که دست در جنایات بسیار داشته است، به قصد تحقیر ما و به دست خودِ ما توسطِ رأی ما، بعنوانِ "رئیس جمهوری" ما جا بزنند. این تحقیر را شجاعانه و با غرور، نپذیرفتیم و اکنون همۀ عالم می‌داند که ابراهیم رئیسی (قاتل تاریخی)، نه منتخب ما ملت، بلکه منتصب رژیم ولایت فقیه است.

اما با این وجود، در حال حاضر به این صحنه توجه کنیم و چهرۀ رژیم ولایت فقیه را دقیق ببینیم:

سه قاتل تاریخی- یکی در "رهبری"، یکی در مقام "ریاست قوۀ مجریه"، و دیگری در مقام "ریاست قوۀ قضائیه"- در این رژیم جای گرفته‌اند. رئیس قوه مقننۀ آن، محمد باقر قالیباف نیز زمانی که در مسألۀ ایلغار کوی دانشجویان در تیر ماه ۱۳۷۸، بعنوان فرماندۀ ناجا عمل می‌کرد، خود آشکارا اعتراف کرده بود: "در جلسه شورای امنیت کشور، حرف‌های بی ادبانه زدم و گفتم دانشجو‌ها را لوله می‌کنم. مجوز تیراندازی در دانشگاه را گرفتم".

با دقتِ شایستۀ یک انسانِ هوشیار و بیدار، به محتوایِ این صحنه توجه کنیم و در آن تأمل نماییم. و از خود این سؤال را بپرسیم:

• آیا این وضعیت، شایستۀ ما ایرانیان است؟

● آیا شایسته است، این ۴ سمبل حقارت، خشونت، جنایت، و نمایندگان ذلت، آنهم در قرن ۲۱ و در مقابل چشم جهانیان، بعنوان حاکمیت ایران معرفی شوند؟

شدتِ حقارت و خشونت نهفته در این صحنه، چه ضرورتی را به ما ایرانیان، یادآور می‌شود؟

ضرورتِ ایجادِ انگیزۀ تغییر در خود و محیط خود. ضرورتِ عمل به حقوقی که نه دادنی هستند، نه گرفتنی، بلکه ذاتی، در درون ما، وجود دارند. فقط خود باید بدان‌ها، عمل نماییم.

آن آینده‌ای در خورِ انسان ایرانی است که هر شهروند، خود را از این حق محروم ننماید که مستقل در گرفتنِ تصمیم، و آزاد در انتخابِ نوعِ تصمیم باشد. و زور رابطه‌ها را تنظیم نکرده و خشونت زدایی، روش همگانی شود.

جنبش همگانی، لازم است، تا با آن، آینده‌ای روشن و شفاف و در خور انسان، قابلِ ساخت شود.

آنهم به مصداق این شعر اقبال لاهوری:

گفتند: جهان ما آیا به تو می‌سازد؟

گفتم: که نمی‌سازد!

گفتند: که برهم زن!


لینک وضعیت سنجی شماره ۳۶۳
https://www.enghelabe-eslami.com

jalehwafa@yahoo. de



Copyright© 1998 - 2021 Gooya.com - Contact: info@gooya.com Ads: advertisement@gooya.com Cookie Policy