Thursday, Dec 1, 2022

صفحه نخست » استقبال از تیم ملی بعد از پیروزی بر استرالیا و تفاوت اش با استقبال اخیر نمایانگر فرو ریختن حکومت نکبت از درون طی ۲۵ سال گذشته؛ ف. م. سخن

BECC8809-FEDC-4084-9AD3-E36F9A731AA3.jpegسن و سال دار ها بازی ایران و استرالیا را هرگز فراموش نخواهند کرد.

۲۵ سال پیش، همین حکومت، با همین رهبر، بر اریکه قدرت تکیه زده بود.

تفاوت این حکومت با امروز فقط این بود که «اکثریت» مردم، هنوز چشم امید به تغییر مثبت به دست اصلاح طلبان داشتند.

برای «الیت» جامعه البته مشخص بود که هیچ قدرتی در داخل حکومت، به فرض داشتن اراده برای تغییر نمی تواند در «نظام» حاکم، که در راس اش موجودی به نام ولی فقیه با قدرت مطلقه نشسته است تغییر اساسی ایجاد کند، اما برای این «الیت» چاره ای نبود جز در اقلیت بر طبل مخالفت صد در صدی با حکومت کوبیدن و شنیده نشدن استدلال های اش، یا همراهی با امیدواران به تغییرات گام به گام اصلاحی در عین بیان واقعیت هایی که عدم موفقیت را قطعی می کرد.

۲۵ سال پیش، که هنوز گل ها و جوانه های امید به شکل پژمرده در دل مردم و جوانان کماکان وجود داشت، شادی برای پیروزی تیم جمهوری اسلامی نیز طبیعی بود، و مردم تیم را نه تیم حکومت، بلکه تیم خودشان می دانستند.

بُرد استثنایی ایران در مقابل استرالیا، یک بُرد معمولی نبود. انفجار شادی یی بود که نزدیک به بیست سال سرکوب شده بود و این بُرد، توانسته بود شادی سرکوب شده را به شکلی انفجاری در جامعه جاری کند.

بعد از پیروزی در استرالیا، شادی اجتماعی کماکان ادامه داشت و روز بازگشت تیم به ایران، آن هم تبدیل به روزی استثنایی شد.

مسوولان وقت، با آگاهی از حضور هزاران نفره ی مردم در فرودگاه، مراسم استقبال را در استادیوم آزادی برنامه ریزی کردند و «چند ده هزار» استقبال کننده، در استادیوم حضور یافتند.

بازیکنان، و مربی شان آقای ویه را، با هلیکوپتر به استادیوم آورده شدند، و تلویزیون به صورت مستقیم این مراسم را پخش کرد.

بماند که مراسم استقبال در استادیوم به شکل مفتضح و در هم ریخته برگزار شد اما این ها هیچ اثری بر شادی مردم نداشت.

افتضاح های بعدی مسوولان ورزشی حکومت -مثل خوردن پول والدیر ویه را و عدم اجرای وعده های داده شده به بازیکنان و خوردن سهم پولی آن ها از این پیروزی- هم نتوانست شادی مردم را زایل کند.

دوران دوران خاتمی بود و امید به تغییر در دل ها وجود داشت.

استقبال مفتضح دیروز از تیم جمهوری اسلامی، به لحاظ حضور عده ای قلیل از حکومتی ها در فرودگاه و ایجاد سر و صدای شادی با طبل عاشورا، به خوبی نشان داد که حکومت نکبت، طی ۲۵ سال اخیر، از درون کاملا فرو ریخته و جذام قدرت، اندام های داخلی حکومت را خورده و چیزی از آن باقی نگذاشته است.

اکثریت مردم، که با نجابت سعی می کردند به حکومت فرصت اصلاحات بدهند، امروز تبدیل به مخالفان صد در صدی نه تنها حکومت، بلکه اسلام حکومتی شده اند و خشم و عصیان، به جای شادی، در دل آن ها خانه کرده و این خشم و عصیان، بی رحمانه بر سر هر کس و هر چیز که ارتباطی با حکومت پیدا می کند فرود می آید و تیم ملی هم نتوانست به هیچ شکل و صورتی، خود را از شرّ لجن ی که حاکمیت بر سر تا پای او مالیده بود نجات دهد و نقشی مردمی ایفا کند.

سد علی و دار و دسته ی آدم خوران اش اگر عقل ی در سر داشته باشند -که ندارند-، با دیدن این نشانه ها، باید فاتحه ای غرا برای خود بخوانند و بر مرده ی خود بگریند والّا همین مردم خشمگین، دل و روده ی این جنازه ی عفن را در فردا روزی با چنگ و دندان بیرون خواهند ریخت.



Copyright© 1998 - 2023 Gooya.com - سردبیر خبرنامه: info@gooya.com تبلیغات: advertisement@gooya.com Cookie Policy