در یادداشت پیشین نوشتم که اگر پرزیدنت ترامپ واقعاً خواهان یاری رساندن به مردم ایران در مقابله با جمهوری اسلامی است، حکومتی که سال‌هاست اعتراضات مسالمت‌آمیز را سرکوب کرده--می‌تواند در گام نخست، به‌طور عملی نسبت به بازنگری در نقش و جایگاه برخی افراد و جریان‌هایی اقدام کند که در ساختار رسانه‌ای وابسته به دولت ایالات متحده حضور داشته‌اند و به باور بسیاری از منتقدان، در بزنگاه‌های مهم، به تضعیف یا انحراف حرکت‌های اعتراضی در ایران انجامیده‌اند.

با این حال، در مقطعی هم‌زمان با اوج‌گیری اعتراضات داخلی، انتصاب علی جوانمردی به‌عنوان مشاور ارشد ناظر بر تلویزیون‌های فارسی، کردی و افغانستان صدای آمریکا، با واکنش‌های انتقادی گسترده‌ای روبه‌رو شد. منتقدان این انتصاب بر این باورند که چنین تصمیمی نه‌تنها به بهبود وضعیت صدای آمریکا کمک نکرد، بلکه نگرانی‌هایی جدی درباره جهت‌گیری‌های سیاسی و هویتی این رسانه در میان بخشی از افکار عمومی ایران ایجاد کرد.

حساسیت جامعه ایران نسبت به مسئله تمامیت ارضی و مخالفت با هرگونه گرایش تجزیه‌طلبانه، واقعیتی انکارناپذیر است. تجربه‌های پیشین نشان داده است که هرگاه اعتراضات مردمی گسترده شده، طرح یا برجسته‌سازی گفتمان‌های هویتی افراطی می‌تواند موجب نگرانی عمومی و در نهایت تضعیف همبستگی ملی شود؛ امری که در عمل به سود حاکمیت تمام شده است.

در جریان جنبش «مهسا» نیز برخی تحولات و تغییرات در گفتمان و نمادهای آن--از جمله اختلاف‌نظرها بر سر مفاهیمی چون تمامیت ارضی، نوع نام‌گذاری‌ها و برجسته‌سازی برخی شعارها--به باور بسیاری از ناظران، به ایجاد شکاف و فرسایش در انسجام آن جنبش انجامید. این نقدها، فارغ از درستی یا نادرستی‌شان، همچنان در میان بخش قابل‌توجهی از افکار عمومی مطرح‌اند.

در چنین زمینه‌ای، انتصاب فردی که درباره پیشینه و دیدگاه‌های او تردیدها و مخالفت‌های جدی وجود دارد به جایگاهی کلیدی در صدای آمریکا، از نگاه منتقدان، می‌تواند به تضعیف اعتماد عمومی نسبت به نیت و رویکرد ایالات متحده در قبال مردم ایران بینجامد. اگر این تصمیم حاصل خطای محاسباتی بوده باشد، انتظار می‌رود با بهره‌گیری از تجربه و مشورت چهره‌های آگاه و دلسوز پیشین در صدای آمریکا، در آن بازنگری جدی صورت گیرد.