من در زمان همه ی اعتراضات مردم داخل ایران علیه حکومت نکبت اسلامی، که خودم در ایران و در میان مردم نبودم، در نوشته هایم صریحا تاکید کردم که من هیچکس را دعوت به رفتن به خیابان و به خطر انداختن جان اش نمی کنم، و اگر حرفی می زنم برای استفاده ی کسانی ست که جان به لب شده اند و خودشان خواستار نابود کردن نظام اسلامی «به هر قیمت حتی به قیمت جان شان هستند». به عبارتی من اسلحه دست کسی نمی دهم ولی اگر کسی خواست موقع شلیک دشمن، روش های حفظ جان اش را بداند به عنوان یک سرباز قدیمی، به او می گویم از چه تاکتیک ها و تکنیک هایی استفاده کند. امروز هم قصد تشویق کسی برای به خطر انداختن جان اش ندارم چون در خارج هستم و جان خودم در خطر مستقیم نیست و حتی این که حاضرم در صورت کارآمد بودن ام،،، واقعا و نه شعارا در این آخر عمری به ایران برگردم و در خدمت بچه های ایران در خیابان و وسط جنگ با آدمخوران اسلامی باشم به من این اجازه را نمی دهد که بخواهم حرفی بزنم که جان بچه های ایران به اندازه ی سر سوزنی به خطر بیفتد.
با این مقدمه این نوشته برای کسانی ست که امروز تصمیم گرفته اند علیه حکومت نکبت اسلامی به پا خیزند و تمام خطرات و عواقب این خیزش را به جان بخرند و حرف من تاثیری در خیزش یا عدم خیزش آن ها ندارد.

اگر فکر می کنید مبارزات مسالمت آمیز خیابانی شما خواهد توانست ایران را از شرّ افعی اسلامی که بر خاک ما چنبره زده و مردم را بی هیچ نگرانی از آینده و مجازات آتی نابود می کند خلاص کند، امروز بر خلاف دوره های پیشین بهترین موقعیت است.