توجیه فقر

یدالله کریمی پور

زمانی که یک دیپلمات سابق به خود اجازه می‌دهد بگوید «اعراب حق دارند بهتر از ایرانی‌ها زندگی کنند»، مساله تنها اظهار نظر شخصی نیست؛ این بیانیه رسمی تنزل شان یک ملت و عادی‌سازی فقر است. تسلیم‌ نامه‌ای فکری در حکمرانی است.

ایران کشوری فقیر نیست که مردمش «توقع زیادی» داشته باشند. ایران، سرزمینی است با منابع عظیم انرژی، معادن استراتژیک، موقعیت بی‌بدیل ترانزیتی، نیروی انسانی تحصیل‌کرده و تنوع اقلیمی کم‌ مانند. آن چه بیمار است، مدیریت و نظام تصمیم‌سازی است، نه ملت.

ارجاع رفاه به نفت، تحقیر عقل جمعی است. اگر نفت معیار بود، چرا آلمان، ژاپن، کره جنوبی، ترکیه و... بی نفت، توانسته‌اند رفاه و عزت ملی بسازند؟ پاسخ روشن است: تفاوت در «حکمرانی» است، نه در جغرافیا.

تلاش برای قانع‌کردن مردم به فقر، با پوشش «واقع‌گرایی»، چیزی جز فرار از مسئولیت تاریخی نیست. ملتی با این تاریخ و ظرفیت، حق رفاه، امنیت اقتصادی و آینده قابل پیش‌بینی دارد.

پایین آوردن سطح انتظارات مردم، هنر سیاست‌ورزی نیست؛ اعتراف به ناتوانی در ساختن ایران شایسته ایرانیان است.