اسرائیل و امریکا همچنین رهبران نظام را هدف قرار گرفته اند. حمله اولیه اسرائیل که به کشته‌شدن علی خامنه‌ای انجامید، با عملیات‌های بعدی علیه مقام‌های ارشد نظامی، هسته‌ای و امنیتی ادامه یافت.

در سطح منطقه‌ای نیز شبکه‌ای که ایران طی دهه‌ها ساخته بود، کمک چندانی نکرده است.

با وجود این موفقیت‌ها، مرحله نخست جنگ هنوز به‌طور کامل پایان نیافته است. یکی از چالش‌های باقی‌مانده تنگه هرمز است، جایی که آمریکا در حال کاهش تهدیدهای جمهوری اسلامی علیه کشتیرانی تجاری است.

مسئله حل‌نشده دیگر برنامه هسته‌ای ایران است. تأسیسات مهم آسیب دیده‌اند، اما گفته می‌شود تهران هنوز ذخایر قابل توجهی از اورانیوم غنی‌شده در اختیار دارد. برخی مراکز زیرزمینی ممکن است با حملات هوایی به‌طور کامل نابود نشوند و در چنین حالتی عملیات محدود نیروهای ویژه می‌تواند یکی از گزینه‌ها باشد.

با ادامه فشار نظامی، بُعد سیاسی جنگ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پیام‌هایی که به نیروهای سپاه و مقام‌های حکومتی ارسال می‌شود بر این نکته تأکید دارد که تسلیم می‌تواند به عفو منجر شود، اما ادامه وفاداری ممکن است به نابودی بیانجامد. گزارش‌ها حاکی است برخی واحدهای سرکوب حتی پیش از هدف قرار گرفتن، هشدار دریافت کرده‌اند و سپس پایگاه‌هایشان منهدم شده است.

به نظر می‌رسد جنگ اکنون وارد مرحله دوم شده است؛ مرحله‌ای که در آن هزینه سرکوب در داخل ایران افزایش می‌یابد. نیروهایی که سال‌ها بدون نگرانی عمل می‌کردند، اکنون ممکن است خود احساس ناامنی کنند.

مرحله سوم، اگر فرا برسد، احتمالاً به شکل فروپاشی ناگهانی نخواهد بود، بلکه به‌صورت فرسایش تدریجی ظاهر می‌شود: فشار اقتصادی، انزوای سیاسی، شکاف‌های داخلی و بی‌ثباتی فزاینده. گزارش‌ها درباره انتخاب مجتبی خامنه‌ای به‌عنوان رهبر جدید نیز ممکن است این روند را سریع‌تر کند، زیرا چنین انتخابی بیش از آنکه نشانه ثبات باشد، می‌تواند نشانه سخت‌تر، ضعیف‌تر و شکننده‌تر شدن نظام باشد.