در جریان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، هم‌زمان با قتل حکومتی «مهسا (ژینا) امینی»، اوج اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در ایران و سرکوب گسترده معترضان، سپاه پاسداران گروهی از تماشاگران نزدیک به حکومت را به دوحه اعزام کرد.

میان این افراد، از چهره‌های نزدیک به نهادهای حکومتی و سلبریتی‌های همسو با حکومت تا مجریان صداوسیما حضور داشتند. شخصیت‌هایی مانند «امیرحسین ثابتی»، «محمدرضا شهبازی»، «مهدی خانعلی‌زاده»، «وحید ایمانی» و «علی مشهدی» که هدف‌شان کنترل فضای ورزشگاه‌ها و جلوگیری از بازتاب گسترده اعتراضات مردمی ایران در سطح جهانی عنوان شده بود.

بر اساس گزارش‌های رسیده به ایران‌وایر، مجموع هزینه صرف‌شده برای اعزام این گروه از تماشاگران به قطر حدود ۵۶۰ هزار دلار برآورد شده بود.

با این حال، شرایط برای جام جهانی ۲۰۲۶ کاملا متفاوت است. برگزاری این رقابت‌ها در آمریکا، یعنی «محدودیت‌های جدی در صدور ویزا برای شهروندان ایرانی». جمهوری اسلامی امکان اعزام مستقیم تماشاگران حکومتی از ایران به شهرهای آمریکا را نخواهد داشت.

منبع آگاه به «ایران‌وایر» گفته است که هدف‌گذاری نهادهای درگیر در این پروژه، اعزام «دست‌کم ۲۰ هزار تماشاگر» به شهرهای میزبان مسابقات تیم فوتبال جمهوری اسلامی، از جمله «لس‌آنجلس» و «سیاتل» است؛ تماشاگرانی که مهم نیست الزاما ایرانی باشند، اما عمده آن‌ها از ایرانیان یا هواداران جمهوری اسلامی که مقیم کانادا و آمریکا هستند انتخاب خواهند شد.

این منبع همچنین گفته است که علاوه بر تامین کامل هزینه‌های سفر و اقامت، برای هر یک از این افراد، مبلغی معادل روزانه ۱۰۰ دلار نیز به عنوان «حق ماموریت» برای این تماشاگران در نظر گرفته شده است.

هزینه واقعی یک سفر معمولی چقدر است؟

برآورد هزینه‌های یک سفر معمولی برای تماشای سه مسابقه تیم فوتبال در جام جهانی، تصویر روشن‌تری از از ارقام مطرح‌شده در این پروژه ارایه می‌دهد.

در یک سناریوی واقع‌بینانه، اگر شما یک شهروند کانادایی با ملیت ایرانی باشید که تصمیم دارید برای تماشای سه بازی تیم فوتبال جمهوری اسلامی به آمریکا سفر کند، باید اقامتی حدود ۱۰ تا ۱۲ روزه در دو شهر میزبان را در نظر بگیرید.

هزینه پرواز رفت‌ و برگشت بین کانادا و آمریکا، بسته به شهر مبدا و مقصد، معمولا بین ۶۰۰ تا ۷۰۰ دلار است. با اضافه کردن یک پرواز داخلی میان دو شهر میزبان که حدود ۴۰۰ دلار هزینه دارد، مجموع هزینه حمل‌ونقل هوایی به رقمی حدود ۱۰۰۰ دلار می‌رسد.

اقامت در هتل، یکی از مهم‌ترین بخش‌های هزینه و سفر شما است. برای یک هتل معمولی، هزینه هر شب اقامت بین ۱۸۰ تا ۲۰۰ دلار برآورد می‌شود. در نظر بگیرید که یک هتل با کمترین امکانات در زمان برگزاری این مسابقات را رزرو کرده‌اید و برای اقامتی در ۱۰ شب نیز باید حدود ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ دلار خرج کنید.

برای یک خورد و خوراک معمولی، با در نظر گرفتن گزینه‌های اقتصادی، روزانه بین ۴۰ تا ۷۰ دلار در نظر بگیرید؛ یعنی رقمی بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ دلار برای طول دوره حضورتان در دو شهر میزبان بازی‌های این تیم. همچنین هزینه جابه‌جایی‌های درون‌شهری نیز حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار هزینه خواهد داشت.

در بخش بلیت مسابقات، شما باید دست‌کم برای هر مسابقه ۳۰۰ دلار هزینه کنید؛ ۹۰۰ دلار برای سه بازی.

در نهایت، هزینه‌های جانبی مانند اینترنت، بیمه سفر و خریدهای محدود و الزامی نیز حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار از به بار سفر اضافه می‌کند.

با جمع‌بندی این ارقام، هزینه شما برای تماشای مسابقات جام جهانی در بهترین حالت ۵ هزار دلار هزینه خواهد داشت.

این در حالی است که بر اساس گفته‌های منبع آگاه، برای هر تماشاگر در پروژه مورد نظر رقمی حدود ۱۰ هزار دلار در نظر گرفته شده است؛ عددی که فاصله قابل توجهی با هزینه‌های واقعی یک سفر معمولی دارد.

نقش رمزارزها در تامین مالی پروژه

نکته قابل توجه دیگر در این پروژه، نحوه ارسال پول از کشور تحریم شده به کشور تحریم کننده و در نهایت پرداخت هزینه‌ها است. به گفته منبع آگاه، تمامی مبالغ در نظر گرفته‌شده، از طریق رمزارز و در چند مرحله به افراد یا واسطه‌ها در آمریکا پرداخت شده است.

بررسی اطلاعات و گزارش‌های یک‌سال اخیر نیز نشان می‌دهد که استفاده از رمزارزها به یکی از «ابزارهای مکمل جمهوری اسلامی» برای مدیریت بحران‌های ملی و دور زدن تحریم‌ها تبدیل شده است.

در غیاب دسترسی کامل به نظام بانکی بین‌المللی و محدودیت کامل بانک‌های ایران در استفاده از «سوئیفت» ، دارایی‌های دیجیتال امکان جابه‌جایی سریع و کم‌هزینه پول را بدون عبور از شبکه‌های رسمی مالی فراهم می‌کنند.

سوئیفت، شبکه‌ و سیستمی سریع، امن و استاندارد بین‌المللی است که امکان ارسال پیام‌های مالی و تراکنش‌های ارزی به سراسر جهان را فراهم می‌کند. اما بانک‌های جمهوری اسلامی به آن دسترسی ندارند.

خبرگزاری «رویترز» بهمن‌ماه ۱۴۰۴ در گزارشی مدعی شد که مقام‌های آمریکایی در حال بررسی این موضوع هستند که آیا پلتفرم‌های رمزارزی برای کمک به مقام‌های ایرانی در «دور زدن تحریم‌ها، انتقال پول به داخل و خارج از کشور و دسترسی به ارز» استفاده شده‌اند یا نه.

رویترز مدعی شده بود که نهادهای اطلاعاتی آمریکا با استناد به داده‌های شرکت‌های تحلیل بلاکچین مانند «چینالیسیس» و «تی‌آر‌ام لبز» حجم فعالیت رمزارزی ایران را در سال ۲۰۲۵ بین ۸ تا ۱۰ میلیارد دلار برآورد کرده بودند.

همچنین «گاردین» با استناد به تحلیل‌های شرکت بریتانیایی «الیپتیک» نوشته بود که بانک مرکزی جمهوری اسلامی، دست‌کم صدها میلیون دلار «تتر» در اختیار داشته و از آن برای دور زدن محدودیت‌های بانکی استفاده کرده است گاردین نوشته بود که این راه، فقط بخشی از «راهبرد پیچیده جمهوری اسلامی برای عبور از نظام مالی جهانی» محسوب می‌شود.

آن‌چه به نظر می‌رسد، جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر تلاش کرده از رمزارزها به‌عنوان یک مسیر موازی برای تامین مالی پروژه‌هایی استفاده کند که امکان اجرای آن‌ها از طریق سیستم‌های بانکی میسر نبوده است.

پروژه پر کردن سکوهای ورزشگاه‌های جام جهانی ۲۰۲۶ با تماشاگران نزدیک به حکومت، در عمل به معنای صرف بودجه‌ای تازه از منابع عمومی ایران است؛ در شرایطی که شهروندان این کشور با تورم و گرانی‌های بی‌سابقه دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

انتقال دست‌کم ۲۰ هزار تماشاگر با تامین تمامی هزینه‌ها از کانادا، آمریکا و حتی اروپا، نه یک برنامه برای حمایت از تیم فوتبال جمهوری اسلامی که بخشی از یک راهبرد تبلیغاتی و حکومتی محسوب می‌شود. تلاشی برای نمایش حمایت به اصطلاح جامعه ایران از حاکمیت و نمایش وفاداری به رهبران زنده و کشته شدن رژیم ایران روی سکوهای ورزشگاه‌های آمریکا.