برخی از منابع تحلیلی معتقدند که آمریکا هر تلاشی را صرف خواهد کرد تا ایران با موقعیت استراتژیک و منابع جاودانه‌ای که دارد را از روسیه و چین جدا کند و به دامان غرب بازگرداند. اگر به هر دلیلی این پروژه امکان تحقق نیافت، به احتمال زیاد پلان B را فعال خواهند کرد؛ یعنی بلایی بر سر مردم و منابع کشور بیاید که ایران دیگر حتی به درد مسکو و پکن نخورد.

اتفاقاً سپاه و آپاراتچی‌های آدمخوار جمهوری اسلامی نیز پلان B مشابهی دارند؛ یعنی به هر دلیل اگر نتوانند آمریکا و اسرائیل را شکست بدهند یا در معرض فروپاشی قرار گیرند، چیزی از ایران باقی نخواهند گذاشت تا مصداق شکست هلال اسلامی ـ شیعی شود و ساکنان این سرزمین بدون سپاه و ملاها امنیت و آسایشی را تجربه کنند و الگوی سکولاریسم برای همه کشورهای منطقه شوند.

منابع مختلف خبری و نظامی، در آماری متفاوت، معتقدند که ج.ا. در جنگ اخیر بین ۵۶۴۴ تا ۸۶۹۵ موشک و پهپاد به سوی کشورهای جنوب خلیج فارس پرتاب کرده است. با وجودی که بسیاری از آنها به دیوار پدافند برخورد کردند، خسارت کلانی به این کشورها وارد شده است.

تاریخ روابط بین‌الملل نشان داده است که کشورهای آسیب‌دیده همواره توانسته‌اند از کشورهای شکست‌خورده یا کشورهایی که جنگ را آغاز کردند، خسارت بگیرند.

تاریخ روابط بین‌الملل و غرامت‌های جنگی

۱- پس از جنگ جهانی اول، دولت آلمان مجبور به پرداخت ۱۳۲ میلیارد مارک خسارت به بلژیک، فرانسه، انگلیس و دیگران شد. فشار اقتصادی ناشی از این غرامت موجب به قدرت رسیدن ناسیونالیست‌ها و هیتلر شد، اما پس از جنگ دوم نیز آلمان موظف به پرداخت خسارت به کشورهای متفقین شد.

۲- دولت ژاپن پس از شکست در جنگ دوم جهانی مجبور به پرداخت غرامت به کشورهای آسیای جنوب شرقی شد.

۳- دولت‌های فنلاند، مجارستان و رومانی به دلیل همکاری با آلمان در حمله به اتحاد شوروی، هر یک ۳۰۰ میلیون دلار به استالین غرامت پرداخت کردند.

۴- حتی دولت ایتالیا، با وجودی که پس از مرگ موسولینی در کنار متفقین بود، برای سال‌هایی که موسولینی متحد هیتلر بود، به یونان، یوگسلاوی و شوروی غرامت پرداخت.

۵- دولت عراق بعد از عقب‌نشینی از کویت، بر اساس تصمیم UNCC یا کمیسیون پرداخت غرامت، ۵۲/۴ میلیارد دلار به کویت و شرکت‌های نفتی غرامت پرداخت کرد. این غرامت ابتدا ۳۰ درصد کل درآمد نفتی عراق بود و بعدها به ۳ درصد کاهش یافت. دولت عراق همه این غرامت را تا سال ۲۰۲۲ تسویه کرد.

بنا بر شنیده‌هایی، مکانیسمی که عراق را موظف به پرداخت غرامت به کویت کرد، در حال طراحی برای ایران است.

وزارت خزانه‌داری آمریکا نهادی به نام Development Fund for Iraq طراحی کرد. بر اساس پروژه صندوق توسعه عراق، هنوز که هنوز است همه درآمدهای کشور عراق به این صندوق واریز می‌شود و این خزانه‌داری آمریکا است که تصمیم‌گیرنده نهایی است که درآمدهای نفتی عراق کجا صرف شود و در کجا حساب‌های دولت عراق خالی و بدون پول بماند.

مجتبی خامنه‌ای از یک نظر یک گام در خیانت به مردم ایران از پدر خود جلوتر است، زیرا اگر در زمان او نهادی مشابه Development Fund for Iraq برای ایران طراحی شود تا غرامت جنگی به اعراب پرداخت شود و شرط برداشتن تحریم‌های نفتی ج.ا. واریز شدن درآمدهای نفتی و گازی کشور ایران به این صندوق باشد، بعدها مردم ایران یک لعنت اضافه بر مجتبی خواهند فرستاد.

در بند ۴ ماده ۲ منشور ملل متحد آمده است:

«کلیه اعضا در روابط بین‌المللی خود از تهدید به زور یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر دولت، یا به هر نحو دیگری که با مقاصد ملل متحد مغایر باشد، خودداری خواهند کرد.»

مسئولیت و پرداخت خسارت نیز ترتیبات پیچیده‌ای دارد.

مارک روبیو، وزیر خارجه آمریکا، اخیراً در جریان گزارش به کنگره تأکید کرد که بر اساس هیچ توافقی نه تحریم‌های ایران کاهش می‌یابد و نه هیچ بخش از دارایی‌های بلوکه‌شده ایران آزاد می‌شود.

به این ترتیب، جمهوری اسلامی برای برنامه اتمی پنهانی و غنی‌سازی و فعالیت‌های پنهانی از آژانس، و نیز بستن تنگه هرمز و مین‌گذاری تنگه، و نیز حمله به کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس که به اسرائیل نزدیک هستند، امروز با دو بحران جدی مواجه است: پرداخت غرامت به کشورهای عرب خلیج فارس و بعد از آن احتمالاً واریز شدن همه درآمدهای کشور ایران به نهادی شبیه به صندوق توسعه عراق.

در ضمن، موضوع مسئولیت حقوقی برای جبران خسارت طبق قوانین بین‌المللی و همچنین غرامت تحمیلی از سوی قدرت‌های پیروز در جنگ، دو موضوع کاملاً جدا از یکدیگر هستند.

در هر حال، پرداخت غرامت از سوی ج.ا. به کشورهای عربی، به هر شکل و به هر ترتیب، از جیب مردم محروم ایران خواهد بود.

جمهوری اسلامی خواهد رفت، اما خسارت ناشی از سیاست‌های جاهلانه ایدئولوژیک ممکن است تا دهه‌ها دامنگیر مردم ایران شود.

***