باید از خود بپرسیم:
چه باید کرد؟

چگونه می‌توان با هدفی مشترک، این سایه شوم را از سر ملت و ایران برداشت؟

بیایید یار و هم‌صدای یکدیگر باشیم.

ساده بنویسیم؛ بی‌نیاز از واژه‌های پیچیده و سنگین، تا آگاهی مستقیم بر دوش مردم گذاشته شود.

نه از ناجی بگوییم و نه از قهرمان‌سازی.

نه دل ببندیم به فرداهایی که سال‌ها فقط وعده داده شدند.

امید واقعی، در برخاستنِ جمعی مردم برای گرفتن حق زندگی و آزادی است؛
و این، بدون یکپارچگی ملت ممکن نخواهد بود.

تک‌صدایی کافی نیست؛
باید گروهی حرکت کنیم.

شعارمان یکی باشد و اختلاف‌های عقیدتی را کنار بگذاریم.

مهم نیست از کدام حزب، سازمان یا گروه هستیم؛
هر کس دلش برای ایران می‌تپد، جای او در کنار مردم است.

هیچ گروهی برتر از دیگری نیست.

باید از اندیشه‌ها برای ساختن بهره گرفت، نه برای حذف یکدیگر.

زبان، مذهب و تفاوت‌ها را به رخ هم نکشیم.

از شرق تا غرب، از شمال تا جنوب، دست در دست هم بگذاریم؛
پاسدار مرزهایمان باشیم و سازنده آینده فرزندانمان.

خودخواهی و غرور را کنار بگذاریم.

بگذارید در مجلس فردای ایران، همه حضور داشته باشند.

بگذارید از همه دیدگاه‌ها برای ساختن ایرانی آباد بهره گرفته شود؛
ایرانی که مشت محکمی بر دهان بدخواهان این سرزمین باشد.

باید روزی را نه در آرزو، بلکه در عمل ببینیم که زندان‌های سیاسی به پارک بازی کودکان تبدیل شوند؛
چرا که کشوری بدون زندانی سیاسی، کشوری است که عدالت را رعایت می‌کند.

نه انتظارِ منفعلانه، نه وابستگی، و نه امید بستن به دیگران؛
تنها خواستن، ایستادن و یک‌صدا شدن، راه ما خواهد بود.

پیروز باد ایران و ایرانی،
در هر کجای دنیا.