گویا چنان خسته و بی حوصله و‌پریشان‌و‌خشمگین بوده است که بجای جنگل های سر سبز و رودخانه های پر آب ، به اهالی محترم خاورمیانه کویر و بیابان‌و شتر و‌ صدو بیست و‌چهار هزار پیغمبر و چهارده تا امام معصوم و یک گله بیشمار هم آیت الله العظمی و ‌‌حجت السلام و ثقه الاسلام و شعبان بی مخ و کفتر بازان کچل و دله دزدان قمه کش ‌و پهلوان پنبه های بند باز و رهبر کبیر و خنازیر الخلیج و نمیدانم قائد اعظم و شیخ المشایخ و ایضا دماغ چهار وجبی و کله بی عقل و سلام و صلوات و تکبیر عنایت فرموده است !

یاد یک داستانی افتادم که ظاهرا هیچ ربطی به این سفرنامه ام ندارد اما دل به دریا میزنم اینجا تعریفش میکنم:

میگویند پس از مرگ خمینی در هنگامه بحث در باره شرعی بودن یا شرعی نبودن ماهواره ، خواستند از آیت الله اراکی که صدسال از عمرش میگذشت فتوی بگیرند

از آقا پرسیدند :به لحاظ شرعی حکم ماهواره چیست ؟ حلال است یا حرام ؟

حضرت آقا که گویا هنوز خبر نداشت انقلابی شده مملکت کن فیکون شده، ابواب الجحیم بروی ملت گشوده شده و آن شاه شاهان سال هاست در قاهره در دل خاک خفته است در پاسخ نوشته بود:

بسمه تعالی

هرچه اعلیحضرت بفرمایند ما هم تایید میکنیم!

میخواهم بگویم خداوند تبارک ‌‌تعالی بجای دشت های فراخ و رودخانه های خروشان ، چنین آقا جواد های فرد اعلایی را به ما عنایت فرموده است ! آنهم نه یکی نه دو تا ، کرور کرور ! میلیون میلیون !

البته ما گور پدر مان بخندیم بخواهیم در کارخانه خلقت حضرت باریتعالی چون و چرا و فضولی بکنیم اما از آنجا که بقول حافظ جان «رونق این کارخانه به فسق همچو‌منی کم نمیشود » ما زبان درازی میکنیم میگوییم الحق والانصاف اگر قرار باشد عدالتی در عالم خلقت باشد این چه جور عدالتی است؟

یکی را میدهی صد‌ناز و نعمت
یکی را نان جو‌آلوده بر خون ؟

آقا جان ! ما اعتراض داریم ! میشود بفرمایید به کجا باید عرضحال مان را بنویسیم ؟

حسن رجب نژاد ( گیله مرد )