کره شمالی هم دارای تسلیحات هسته ای است و هم واجد متحدانی استراتژیک به نام روسیه و چین است. ولی جمهوری اسلامی تا جایی که به دولت ها بر می گردد، فاقد متحد استراتژیک است.

واقعیت این است که حتی کشورهای بلوک شرق سابق، از روسیه و چین تا کوبا، با واشنگتن روابط رسمی دارند. در جهان اسلام، از ۵۷ کشور عضو سازمان همکاری اسلامی، ایران تنها کشوری است که طی چند دهه گذشته، نبود روابط دیپلماتیک با آمریکا را به یکی از ویژگی‌های ثابت سیاست خارجی خود تبدیل کرده است.

چرا نظامی که مدعیِ تمدن‌سازی و پیشگامی و صدور ارزش های خود می باشد، از تنها ابزارِ جهانیِ گفتگوی رسمی میان دولت‌ها، یعنی رابطه دیپلماتیک، چشم‌پوشی کرده است؟ آیا این انزوا، یک انتخاب آگاهانه برای حفظ هویت است، یا حاصلِ ترس از مواجهه؟

اگر رابطه دیپلماتیک به معنای پذیرش یا تسلیم نیست، بلکه ابزاری برای مدیریت اختلاف‌هاست، چرا جمهوری اسلامی از این ابزار محروم مانده است؟