با وجود اعتراض گسترده جامعه مدنی در ایران و اعتصاب‌های غذای سال اخیر زندانیان علیه مجازات اعدام، حکومت با اجرای حکم اعدام در ملأعام و بازداشت معترضان، بار دیگر می‌کوشد ترس را به‌خیابان‌ها بازگرداند.

افزایش اعدام‌ها را نمی‌توان جدا از نگرانی حکومت از گسترش نارضایتی و اعتراض‌های اجتماعی دانست. حکومتی که از خشم انباشته مردم و خیزش‌های آینده آنها هراس دارد، می‌کوشد با نمایش مرگ در برابر چشم جامعه، پیام ارعاب بفرستد: اعتراض نکنید، سکوت کنید، بترسید.

اما اعتراض مردم به اعدام نشان می‌دهد که سیاست ایجاد وحشت، لزوماً به سکوت نمی‌انجامد. هنگامی که مردم در برابر چوبهٔ دار اعتراض می‌کنند و زندانیان از پشت دیوارهای زندان با اعتصاب و مقاومت خود به اعدام «نه» می‌گویند، این صدا دیگر در زندان محصور نمی‌ماند؛ به خیابان می‌رسد و به صدای اعتراض جامعه تبدیل می‌شود.

ما مجازات اعدام را در هر شکل و تحت هر عنوانی محکوم می‌کنیم. اعدام، سلب عامدانه و غیرقابل بازگشت حق زندگی انسان است. هیچ قدرتی نباید حق زندگی انسان را به ابزاری برای ارعاب و سرکوب جامعه تبدیل کند.

ما در کنار زندانیان اعتصابی و همه کسانی که علیه اعدام صدای خود را بلند می‌کنند، می‌ایستیم و از همه مردم می‌خواهیم صدای زندانیان باشند و با هر امکان و توانایی که دارند، در برابر اعدام بایستند. تنها همبستگی ملیِ گسترده و همراهی همه نیروهای دموکراسی‌خواه، آزادی‌خواه و مدافع حقوق بشر است که می‌تواند ماشین اعدام را متوقف کرده و حکومت را به عقب‌نشینی وادارد.

از زندان تا خیابان، نه به اعدام!
در برابر سیاست ترس و سرکوب، سکوت نکنیم!
حق زندگی، حقی همگانی و خدشه‌ناپذیر است!

هم‌پیمانان سوسیال دموکرات ایران
۷ مرداد ۱۴۰۵ - ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶