او همچنین تأکید کرد شناخت شهره آغداشلو از همسر سابقش در بیش از چهار دهه پیش، نمی‌تواند به‌تنهایی پاسخی به ادعاهای مربوط به سال‌های بعد باشد. به باور او، می‌توان با قضاوت شتاب‌زده و کنار گذاشتن اصل دادرسی منصفانه مخالفت کرد، بدون آنکه مدعیان را مسئول اتفاقی دانست که می‌گویند برایشان رخ داده است.

کاربری به نام ژیلا نیز سخنان آغداشلو را «مجموعه‌ای از تناقض‌ها» خواند. او به تشکر این بازیگر از همسر سابقش برای اجازه خروج از ایران اشاره کرد و نوشت الزام زنان متأهل به دریافت موافقت شوهر برای گذرنامه، نه لطف یک مرد، بلکه نشانه نابرابری قانونی بوده است.

این کاربر بخش دیگری از مصاحبه را که در آن آغداشلو ظاهراً به دختران توصیه می‌کند برخی کارها را «یواشکی» انجام دهند، غیرمسئولانه دانست و نوشت نوجوانان به آموزش، امنیت و حمایت نیاز دارند، نه تشویق به پنهان‌کاری.

پژمان موسوی، روزنامه‌نگار، نیز موضع شهره آغداشلو را ناامیدکننده توصیف کرد و نوشت مسئله فقط شخص آیدین آغداشلو نیست، بلکه «مناسبات قدرت» میان چهره‌ای مشهور و زنانی است که از موقعیت برابر برخوردار نبوده‌اند. به گفته او، پرسش «چرا به خانه‌اش رفتند؟» اصل ادعاها را کنار می‌زند و جای متهم و مدعی را تغییر می‌دهد.

در مجموع، محور اصلی انتقادها این است که اصل برائت و ضرورت بررسی منصفانه ادعاها نباید به سرزنش زنان مدعی یا نادیده گرفتن تفاوت قدرت، شهرت و جایگاه اجتماعی طرفین منجر شود.