یادش بخیر سال ها پیش از آهنگی که محسن نامجو خوانده بود و خانم زهرا امیر ابراهیمی که الان اسم اش شده است «زَر» در ویدئو کلیپی با این آهنگ همراهی کرده بود خیلی خوش ام آمده بود و جزو ترانه هایی بود که آن را زیر لب زمزمه می کردم و شعر حافظ و موسیقی و نحوه ی خواندن نامجو را خیلی هماهنگ می دیدم.
زُلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نَکَنی بنیادم
می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مَکِش تا نَکِشَد سر به فلک فریادم....
اما همان طور که زندگی در خارج از ایران خیلی از خصلت های انسان را تغییر می دهد و بعضی به اوج می رسند و بعضی دیگر در حضیض و منجلاب می افتند نامجو هم یواش یواش تبدیل شد به بزغاله ای که به جای خواندن، بع بع و مع مع می کرد و بعد هم او را دیدیم که سقوط کرد در دره های اخلاقی و تجاوز جنسی و غیره و پرونده ی این خواننده برای من بسته شد.
اما دو موضوع در مورد نامجو برای من حالت خاص پیدا کرد که اولیش توجیه تجاوز به یک زن با استناد به ادبیات ایران بود و مطرح کردن «ناز و نیاز» برای این که ثابت کند که در فرهنگ ایرانی، «نه» معنی اش «نه» نیست و نوعی ناز و نیاز است که فقط هم مخصوص فرهنگ ایران است و در فرهنگ خارجی ها ما ناز و نوز نداریم و دومی خواندن آهنگی حاوی آیات قرآن با صدای شیهه در آوردن و امثال آن.
من نه این که عاشق چشم و ابروی اسلام و قرآن باشم، ولی یک چیز در این گونه «مثلا» مخالفت ها و مسخره بازی ها برای من وجود دارد و آن این که کسی که روزگاری از آن ور بام افتاده بود، امروز از این ور بام می افتد، مطلقا مطلقا مطلقا اطمینانی به او نیست که فردا مجددا از آن سوی بام نیفتد و در مورد چنین آدم های افراط و تفریطی باید خیلی حواس ها را جمع کرد،،، که این را هم دو روز پیش با بازگشت پیروزمندانه و ظفرنمون او به ایران دیدیم که هر کس دیگر جای او بود، به محض رسیدن به فرودگاه او را می گرفتند و به جرم قرآن خوانی به شکل عر عر و بع بع از تیر چراغ برق آویزان می کردند.
حالا از توجیه های با مزه ای که این روزها برخی از اپوزیسیون وامانده ی ایرانی که دل شان برای شمال و دربند و درکه تنگ شده می کنند که رفتن به ایران حق همه ی ایرانیان است بگذریم که دستِ کمی از «ناز و نیاز» و نه ی ایرانی معنی اش نه نیست ندارد و این هم بماند برای روزگاری که این جناب مثل خیلی های دیگر که به ایران بر گشتند و چند وقت بعد از کرده ی خود پشیمان شده بودند از غلطی که کرده پشیمان شود ببینیم آن وقت چه فکت هایی از ادبیات ایران بیرون می کِشد و ما را محظوظ می کند! :)
