او ۴۸ سال پیش در نقش ملا، ملای خونخواری که وعده ی زندگی بهتر می داد بازگشت. ملایی که رد و اثرش، در تاریخ گذشته بود. کسی که خودش محکوم می کرد و به دست خودش می گرفت و می کُشت و بعد هم برای کسانی که کشته بود گریه می کرد! ما حواس مان به او نبود. حواس مردم به او نبود.

محمد باقر شفتیِ دوران فتحعلی شاه، در قیافه ی خمینی در سال ۱۳۵۷ بازگشت. بازگشت و این بار تمام قدرت را به کمک مردم در دست گرفت. قدرتی که نزدیک به نیم قرن در اختیار او و شاگردان او قرار گرفت طوری که بعد از او، آخوندکی به نام سدعلی دونگ قدرت را در دست گرفت و بعد از این آخوندک یک فرد نامرئی و غایب که می گویند توله ی اوست زمام کشور را در دست گرفت و دستگاه های کشتاری که آخوند اولی بنیاد نهاده بود تمام و کمال در اختیار او قرار گرفت.

امروز داد و فغان جوانان ایران به هوا بلند شده است که شما ۵۷ ها این خبط و خطا را کردید و ایران و ایرانیان را مفلوک و در هم شکسته کردید. بگویید «غلط کردید و استغفار بطلبید! شما پنجاه و هفتی ها کِی می میرید و تمام می شوید که ما از شرّتان خلاص شویم!»

هر چه هم می گوییم که ما چنین هیولایی را بر سر کار نمی خواستیم و بلافاصله بعد از روی کار آمدن اش با او جانانه جنگیدیم تا همین الان ولی کو گوش شنوا. گویی لذتی دارد مقصری پیدا کردن و او را زیر مشت و لگد گرفتن.

و من امروز در آلمان دارم به چشم می بینم که یکی دیگر باز می گردد، در نقش یک حزب سیاسی، به نام آ.اف.د و رهبرش زنکی با چشم های وق زده و چاله دهانی که به خاطر کسب اکثریت آرا در یک استان آلمان از شدت ناباوری و شادی، به قهقهه گشوده می شود. هیتلر ناباورانه باز می گردد با وعده های قشنگ و حرف های دلنشین، و خیز بر می دارد که کشور را بگیرد. کشور را فتح کند. می آید تا ۱۹۳۳ را در آلمان پیشرفته و آزاد تکرار کند. با وعده های قشنگ، طوری که مردم متمدن هم گول بخورند همان طور که مردم ایران در ۱۳۵۷ گول خوردند اما در قالبی دیگر برای برگرداندن نازی های هیتلری.