مساله امروز ما ۲۰۰۰ میلیارد خساراتی نیست که متحمل شده ایم و دیگر جبران نمی شود. مساله خساراتی است که از این به بعد ممکن است دامان مردم را بگیرد و کسی در حاکمیت به آن فکر نمی کند.

در مارس و آوریل ۲۰۲۶ گزارش‌هایی از اصابت پرتابه و حمله حوالی نیروگاه بوشهر منتشر شد. ۱۷ ماه می ۲۰۲۶ نیز سه پهپاد از سوی عراق به نیروگاه فعال براکه در امارات شلیک شد که که یکی به ژنراتور برق در بیرون حصار اصلی اصابت کرد و برق راکتور شماره ۳ قطع شد. این اولین بار است که نیروگاه اتمی در حال کار مورد اصابت قرار میگیرد. حوثی ها هم ادعا کرده اند که در زمان ساخت براکه با موشک کروز آن را مرد حمله قرار داده اند.

در ضمن تهدید استفاده از سلاح هسته ای در کوه کلنگ نیز خسارتهای جبران ناپذیری را باعث می شود. هرچند کسی نمی داند در حملات قبلی به نطنز فوردو مرکز اصفهان نشت رادیو اکتیو صورت گرفته است یا نه!

با توجه به اینکه بحران هسته ای ما شاید تازه دارد وارد خطرناکترین مرحله می شود مساله امروز ما فقدان روندهایی است که برای اداره تاسیسات هسته ای در شرایط بحرانی در هر کشور لازم است. یعنی:

گزارش‌های بازرسی و ارزیابی مستقل ایمنی،
سوابق خرابی، توقف اضطراری و نقص تجهیزات،
وضعیت سامانه‌های برق اضطراری و خنک‌سازی،
میزان آمادگی سازمان‌های امدادی و برنامه‌های تخلیه جمعیت،
شواهد مربوط به اطلاع‌رسانی، ثبت حوادث و پاسخگویی مدیران،

اساسا در ایران خطر تأسیسات هسته‌ای تنها به فناوری آن وابسته نیست. کیفیت مدیریت، استقلال نهاد ناظر، فرهنگ ایمنی و آمادگی برای بحران نیز تعیین ‌کننده‌ و بسیار حساس است. از نظر علمی، سناریوی نگران‌کننده در ایران صرفاً انفجار نیست، بلکه ترکیب انفجار شدید با از دست رفتن سامانه‌های ایمنی و ناتوانی در مهار پیامدهای آن است.

یک موضوع مهم دیگر نیز اهمیتی هولناک و عمیق دارد و آن اینکه ساختار نظارت هسته‌ای در ایران مستقل از سازمان انرژی اتمی و تصمیم‌ گیرندگان سیاسی نیست. بنابراین، هر فاجعه ای از جمله نشت گسترده رادیو اکتیو در هر سطحی را در ایران می شود پنهان کر د و در مورد آن به مردم کشور دروغ گفت و پنهانکاری کرد.

این همان محور مهمی است برای مقایسه فعالیت های هسته ای ایران امروز و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۶ که فاجعه ای جهانی آفرید که هنوز ادامه دارد.