پديده خارق‌العاده، بابک سهرابی

شايد چهره برافروخته مير حسين موسوی در شب مناظره تلويزيونی انتخابات رياست جمهوری بااحمدی نژاد هنوز در خاطر بسياری از ما باقی مانده باشد که در آخرين دقايق صحبت خود خطاب به مردم گفت "ما امروز با يک پديده خارق العاده ای روبرو هستيم که صاف به دوربين نگاه می کند و دروغ می گويد." ولی امروز بعد از گذشت ۶ ماه از آن روز و مروری بر اقدامات اين چند ماهه دولت جديد دلايل آن برافروختگی برای ما روشن تر می گردد:

- اعلام پيروزی احمدی نژاد با رای ۶۳ درصدی که نمونه اين آرا ابتدا در مراسم جشن پيروزی در ميدان وليعصر و سپس در استقبال از او در دور جديد سفرهای استانی و يا واکنش دانشجويان در سراسر کشور به حضور ياران او در دانشگاه ها مشهود گشت.

- خس و خاشاک خواندن ۲-۳ ميليون نفر مردم معترض به نتايج انتخابات
- کشتار و ضرب و شتم مردم در خيابانها و زندان هائی نظير کهريزک که جديدترين آمار آن را آقای حداد عادل با ۳۲ کشته که ۲۰ نفر آن بسيجی بودند اعلام کرد.
- ايجاد واحد اطلاعات سپاه پاسداران به موازات وزارت اطلاعات (برای فرار از لزوم پاسخگوئی آنگونه که خاتمی در زمان قتلهای زنجيره ای کرد).
- دستگيری گسترده و زندانی ساختن تمام فعالين سياسی طيف مخالف احمدی نژاد
- برانداز، خائن و دزد خواندن بخش وسيعی از مقامات دولت و مجلس و مسئولين مملکتی در ۲۵ سال ابتدائی رژيم جمهوری اسلامی
- دستگيری و بازداشت بی سابقه فعالين دانشجوئی
- دستگيری و بازداشت گسترده نويسندگان و روزنامه نگاران
- دستگيری و بازداشت وکلا و جلوگيری از فعاليت آنان
- باز کردن دست سپاه پاسداران در فعاليتهای اقتصادی تحت پوشش خصوصی سازی
- و...

جديدترين سناريوی عوام فريبی آقای احمدی نژاد در ادامه تصفيه دستگاه های اجرائی از مخالفين خود و در راستای تسويه حسابهای سياسی حمله به مديريت مترو و در پس آن شهرداری تهران است.

احمدی نژاد در تلويزيون دولتی اعلام کرد کسانی يک عمر سوار مردم بودند و امروز هم اعوان و انصار آنان دست از سر مردم بر نمی دارند و نتوانستند مترو را آنگونه که شايسته اين مردم است اداره و مديريت کنند، بنابر اين دولت می خواهد برای رفاه حال مردم حل اين مشکل را در دست خود بگيرد.

او در مغايرت با اصل ۴۴، سند چشم انداز ۲۰ ساله و سياست های کلی نظام در چارچوب کاهش حجم و ميزان تصدی گری دولت و برنامه پنجم توسعه اقتصادی کشور و حرکت به سمت خصوصی سازی و همچنين مخالفت با مصوبات مجلس و شورای شهر اعلام کرد که مديريت مترو را بدست خواهد گرفت.

آمار و ارقام مقايسه ای زير روشن گر عمق عوام فريبی آن پديده خارق العاده در برخورد با مشکلات مردم و اولويت های اصلی رئيس دولت است.

در ۴ سال دولت احمدی نژاد اعتبارات دريافتی مترو در مقايسه با ميانگين ۸ ساله دولت خاتمی بدون در نظر گرفتن تورم و گسترش شبکه مترو با ۱۵% کاهش روبرو شد.

همچنين از مبلغ ۴۸ ميليارد تومان سهم دولت در پرداخت يارانه بليت مترو ( که برای سال ۸۸ مبلغ ۹۶ ميليارد تومان برآورد شده و نيمی از آن توسط شهرداری پرداخت می شود و شده است) تا پايان مهرماه تنها ۳۶۰ ميليون تومان يعنی کمتر از ۱% به مترو پرداخت شده است.

عليرغم تصويب مجلس در سال ۱۳۸۶ برای برداشت ۱۰ ميليارد دلار از محل صندوق ذخيره ارزی به منظور توسعه شبکه قطار شهری و مترو (خريد لوکوموتيو و واگن) به دليل کارشکنی دولت تا به امروز حتی يک سنت هم به مترو پرداخت نشده است

و در مقابل اين تعهدات که انجام هر کدام از آنها بار بزرگی از مشکلات روزمره شهروندان را کم می کرد، دولت با توجه به نياز به تبليغات در آستانه انتخابات و بی خبر نگاه داشتن مردم از تصميماتی که فشار فراوانی بر آنان وارد ساخته بود اولويت های ديگری در سر داشته است:

سال ۸۵ و ۸۶ مبلغ ۱۰ ميليارد تومان به هيات های مذهبی اهدا شد.
در سال ۸۶ علاوه بر اين يک ميليارد تومان وام برای ساخت مهديه تهران و ۵/۱ ميليارد تومان برای ساخت مسجد جمکران اختصاص يافت.
و در سال ۸۷ :
- بودجه "مساجد" با ۲۰ برابر رشد به ۱۷ ميليارد تومان رسيد.
- بودجه "حمايت از آموزش های دينی، فرهنگی و هنری" با ۷ برابر رشد به بيش از ۵/۱۵ ميليارد تومان بود.
- بودجه "برنامه گسترش فعاليت های فرهنگی مساجد" با ۴ برابر رشد به ۱۷ ميليارد تومان رسيد.
- بودجه "برنامه حمايت و هدايت فعاليت های فرهنگی و دينی" به ۳۲ ميليارد تومان رسيد.
- هزينه برنامه" شناسائی، جذب، آموزش و اعزام روحانيون و مبلغان دينی" در سال ۸۶ و ۸۷ مبلغ ۱۱ ميليارد تومان بود.

حکومتی که پايه های آن بر دروغ و بی اخلاقی استوار است حتی در برخورد با نيازها و مشکلات رفاهی مردم هم نمی تواند بی ريا و خالصانه رفتار کند. بنا براين استفاده از هر ابزاری برای بيرون ساختن غير خودی ها حتی به قيمت از دست رفتن رفاه و آسايش مردم (مردمی که جارو زدن در خانه های آنان را افتخار می دانند)، می توان استفاده کرد. که در اين حال اگر زرنگ باشی و مردم هم از کوچکترين روزنه های خبری بی نصيب، می توان اين عدم آسايش و آن مشکلات را هم به رقبا نسبت داد و از آن آب هم برای خود ماهی گرفت.

درست مثل سردار نقدی که وقتی با آن سابقه سياه در سرکوب دانشجويان در ۱۸ تير (که در آن زمان و به همت خاتمی منجر به برکناری اش شد) مجددا به رياست و فرماندهی بسيج رسيد با استفاده از همين دکترين کشته شدن ندا آقا سلطان را به نيروهای امنيتی انگليس و امريکا نسبت می دهد.