بانوان بیت آیت الله سیدعبدالحسین دستغیب پس از هجوم لباس شخصی به بیت ایشان رنجنامه ای را منتشر كردند

بسمه تعالی

«هل جزاء الاحسان الّا الاحسان»

تاریخ هشتصد ساله‌ی خاندان بزرگ «دستغیب» در شهر شیراز، بر اهالی استان فارس خصوصاً شیرازی‌ها پوشیده نیست؛ خاندانی كه همگی اهل علم و فضل و فرزانگی بوده و هستند؛ چهره‌هایی كه عمر خود را وقف خدمت به مردم این دیار نموده‌اند.

در ایّامی كه حضرت زینب(سلام الله علیها) و فرزندان امام حسین(علیه السلام) مورد هجوم، سنگباران و انواع اهانت‌ها از طرف یزیدیان واقع شدند، خانه‌ی ما از طرف مدّعیان دفاع از امام حسین(ع)!!؟ و به بهانه‌ی عصبانی بودن از سوت و كف روز عاشورا!!!؟ مورد هجوم قرار گرفت.

ما كه سالیان طولانی زندان و تبعید مردانمان را در حكومت ستم‌شاهی تحمّل كردیم، این بار دختران خود را از ترس هجوم ناجوانمردانه‌ی سفّاكانِ ، به كنج خانه كشاندیم و از دیدن سر شكسته و خونین جوانانمان بر خود لرزیدیم.

به راستی كسانی كه داعیه‌ی مسلمانی و ولایتمداری و عاشق امام زمان(عج) بودن را دارند، ندیدند و نشنیدند: «قل لا أسألكم علیه أجراً الّا المودّة فی القربی».

سخن ما بیت شهید آیت‌الله دستغیب(ره) این است كه چرا ما را آرام نمی‌گذارید؟ چه شده كار را به این جا رسانده‌اید كه اگر مردان ما اظهار حق كنند و طبق دستور شرع مقدّس سخن بگویند، مورد انواع فحش و اهانت قرار می‌گیرند و مسجد و دفتر و نمازگزاران مسجدشان مورد هجوم و سنگباران اوباش واقع می‌شوند؟

امّا با وضع موجود هر چند ظاهراً چاره‌ای جز تحمّل و سكوت نیست؛ لیكن شاید هم وظیفه این باشد كه همچون مادرمان حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) به در خانه‌ها برویم و طلب یاری كنیم؛ و از مراجع عظام و علما و مردم عزادار اهل بیت(ع) استمداد طلبیم. اللّهمّ خذ حقّنا ممّن ظلمنا.

سیده صدیقه دستغیب، سیده بتول دستغیب، سیده زهرا دستغیب، سیده طاهره دستغیب، سیده منصوره دستغیب، سیده فاطمه دستغیب، سیده معصومه دستغیب