بر گستره ِ ملک نظر کرد و چنين گفت:
امروز همه کاخ شهان زير ِ يد ماست

بر شهر چو پرواز کنم با نظر تيز
می غرم اگر خنده به لب ها و به دل هاست

گر بر سر هر شاخ يکی غنچه برقصد
خشکاندن آن باغ, هنر در نظر ماست

بسيار جفا کرد و ز تخدير نترسيد
بنگر که ازين منقل و بافور چه برخاست

در گوش ولی رفت بسی ناله جان سوز
شور و شعفش نيز چو ضحاک فروکاست

ناگه ز گذرگاه يکی سبز اميدی
روييد به دلها, چو بذری که پوياست

گفتا عجب اين است کزان پشته ِ خاشاک
اين گلشن ِ سر سبز ندانم ز کجا خاست

در حزن فرو رفت و بيفسرد چو پاييز
درمان ِ غمش را ز دود ِ دگری خواست