اطلاعیه مطبوعاتی کنگره دموکراسی خواهان سبز ایران به مناسبت روز جهانی کارگر

کنگره دموکراسی خواهان سبز ايران، روز جهانی کارگر را به همه دموکراسی خواهان و آزاد انديشان ايران، بويژه کارگران و زحمتکشان تبريک می گويد.
کنگره، معتقد است که دستيابی به رفاه و توسعه تنها در جامعه ای دموکراتيک و آزاد امکان پذير است، جامعه ای که مردم از طريق انتخابات آزاد و سالم بتوانند سر نوشت خود را تعيين نمايند. ما معتقديم که تنها در پرتو اعلاميه جهانی حقوق بشر است که کارگران و همه اقشار اجتماعی می توانند به جامعه ای که در آن سنديکا ها، انجمن ها، نهادهای مدنی و مطبو عات حق فعاليت آزادانه دارند، دست يابند. جامعه ای مسئول که منزلت هر طبقه اجتماعی را پاس می دارد و با حفاظت از نهادهای کنترل قدرت، از منافع طبقات مختلف اجتماعی محافظت می نمايد.
در طول ساليان گذشته در فقدان توجه به معيشت انسان ها و عدم احترام به همه حقوقی که يک کارگر يا کارمند يا کشاورز يا هر گروه ديگری می بايست دارای آن باشد، کشورمان به ورطه نا بودی و ورشکستگی افتاده است. در اين ميان طبقه کارگر به عنوان قشری آسيب پذير، بيش از پيش طعم تلخ فقر و تباهی را چشيده است به گونه ای که در چند سال گذشته اوضاع معيشتی اين طبقه رو به وخامت گذاشته و بيکاری، تورم افسار گسيخته و عدم پرادخت حقوق فشار مضاعفی بر آنها وارد کرده است. از سويی ديگر جمهوری اسلامی نيز با سرکوب خواسته های صنفی کارگران، اجازه هيچگونه اعتراض و فعاليتی را در جهت کسب حقوق صنفی به آنها نميدهد و با شعار دروغين ظلم ستيزی و اسلام خواهی به فريب اين طبقه زحمتکش ادامه ميدهد.

جمهوری اسلامی در ۶ سال گذشته بطور متوسط بيش از ۷۰ ميليارد دلار در سال درآمد نفتی داشته است و عليرغم اين درآمد سرشار، رشد اقتصادی آن کمتر از يک در صد بوده و در سال جاری به تخمين بانک جهانی اين رشد به صفر رسيده است. اگر رشد اقتصادی، کمتر از رشد جمعيت باشد به معنای آنست که حتی اگر قدرت خريد مردم ثابت بماند هر سال مردم کشورمان فقير و فقير تر ميشوند. بنابراين به سادگی ميتوان دريافت که در اين ميان با در نظر گرفتن اجرای طرح هدفمند کردن يارانه ها چه مصيبتی بر سر طبقه کارگر و زحمتکش ايران وارد آمده است .
اگر چه دولت در ماههای بهمن و اسفند ۸۹ و فروردين ۹۰ بيش از ۱۱ ميليارد تومان يارانه نقدی ميان مردم توزيع کرده است اما نکته قابل توجه اين است که آزاد سازی قيمتها، بخصوص قيمت حامل های انرژی چنان شوک اقتصادی با شيب سريع ايجاد کرده که باعث افزايش شديد قيمت تمامی کالاها و خدمات گرديده و واحدهای توليدی کوچک و بزرگ را به ورطه ورشکستگی کشانده است. بعلاوه در سايه ماجراجويی های جمهوری اسلامی و تلاش برای کسب حمايت کشورهايی مانند چين، دولت اقدام به واردات وسيع کالاهای بنجل آن کشورها نموده که اين عمل باعث تعطيلی واحدهای توليدی و در نتيجه بيکاری کارگران آنها شده اشت.
همچنين افزايش قيمتها به تغيير الگوی مصرف منجر شده و موجب افزايش قيمت همه کالاها در بازار گرديده و دولت به جای آنکه درآمد حاصل از آزاد سازی قيمتها را در بخش توليد و ايجاد کار، سرمايه گذاری نمايد با سياست اقتصاد صدقه ای، وضع اقتصادی مردم را بدتر نموده است. آنچه مسلم است سياست های نادرست اقتصادی- سياسی، ضعف مديريت، چپاول و غارت ثروت ملی، مصرف درآمد ملی در جهت حمايت از حرکتهای تروريستی، واردات بی رويه و ضربه زدن به اقتصاد ملی وضع نامساعدی بوجود آورده است.
هموطنان گرامی، در شرايطی ما به استقبال روز جهانی کارگر می رويم که فعالان جنبش کارگری و سنديکائی ايران از جمله بهنام ابراهيم زاده، منصور اسانلو، ابراهيم اسماعيلی، رضا رخشان، رضا شهابی، غلامرضا غلامحسينی، ابراهيم مددی ... در زندان به سر می برند و خواسته های طبيعی و برحق کارگران از جمله ايجاد تشکل های صنفی، فعاليت های سنديکايی آزاد و مستقل و داشتن مطبوعات کارگری معطل مانده است.
در بسياری از کارخانجات چندين ماه پرداخت حقوق کارگران به تعويق افتاده است، در برخی موارد از استخدام رسمی آنان سر باز ميزنند و کارگران بعلت کاهش فعاليت کارخانه ها و يا تعطيلی آنها اخراج ميشوند. اعتراضات و اعتصابات کارگری در بسياری از کارخانجات و کارگاه ها به چشم می خورد، اعتصاباتی در مجتمع پتروشيمی بندر امام، کارخانه کاغذ سازی پارس در هفت تپه، پتروشيمی تبريز، لاستيک البرز تهران، نساجی مازندران، لوله سازی خوزستان، پالايشگاه و شهرداری آبادان، کيان تاير و بسياری از جاهای ديگر روی داده است. کارگران دارای مشکلات جدی در زمينه ميزان مزد، ميزان ساعات کار، سلامت محيط کار، تامين مسکن، درمان، آموزش و تامين خدمات اجتماعی هستند. يکی از مشکلات عرصه کارگری استفاده از کار کودکان است که می بايست با آن مقابله جدی شود. همچنين قراردادهای موقت و سفيد امضا که مشکلات جدی برای کارگران ايجاد کرده است بايد لغو شود، شرکت های پيمانکاری که قراردادهای مستقيم و دسته جمعی می بندند برچيده شود، استاندارد های بهداشتی و ايمنی محيط کار رعايت شود، اخراج و بيکار سازی کارگران به هر بهانه ای متوقف گردد، تمامی کسانی که بيکار شده و يا به سن اشتغال رسيده اند بايد تا زمان اشتغال به کار از بيمه بيکاری متناسب با يک زندگی انسانی برخوردار شوند، اخراج و تحميل تبعيض بر کارگران مهاجر افغانی و ساير مليتها پايان يابد، اول ماه مه به عنوان روز جهانی کارگر تعطيل رسمی اعلام شده و در تقويم رسمی کشور گنجانده شود و هر گونه ممنوعيت و محدوديت برگزاری مراسم اين روز ملغی گردد.

کنگره دموکراسی خواهان سبز ايران، ضمن حمايت و پشتيبانی از خواسته های به حق کارگران ايرانی خواستار آزادی بی قيد و شرط فعالين جنبش کارگری و سنديکايی و همه زندانيان عقيدتی و سياسی در ايران است و از همه اقشار اجتماعی، دانشجويان، زنان، معلمان، اقليتهای مذهبی و اقوام مختلف دعوت مينمايد که در راه رسيدن به آرمانهای تاريخی مردم ايران که همانا آزادی، برابری، دموکراسی و حق تعيين سرنوشت است، کارگران را در چنين روزی همراهی نموده و با همگامی با آنها به جنبش تحول خواهی مردم ايران بپيوندند.
کنگره بر اين باور است که ما ايرانيان تا زمانی که به پشتيبانی از يکديگر بر نخاسته و از حقوق هموطنانمان به مانند حقوق خود دفاع نکنيم نخواهيم توانست بر ديکتاتوری پيروز شده و بنای يک حکومت دموکراتيک را پی ريزی کنيم.
زنده باد ايران
هم گام برای دموکراسی

«کنگره دموکراسی خواهان سبز ايران»