تنش آفرينی "يک درصدهای" ايران و جهان، و گزينه های دلسوزان، پيام کمپين هنرمندان و نويسندگان و کنشگران حقوق بشر

در حالی که طولانی ترين بحران اقتصادی، اروپا را به لرزه در آورده، و امريکا را نيز با دشواری های جدی روبرو ساخته است، "يک درصدی ها" جهان چون همتايانشان در ايران، برای " عبور از بحران" های داخلی، گستاخانه تر از پيش در گدار تنش آفرينی های تازه گام برمی دارند. بنا بر داده های در دسترس، خليج فارس و ايران برجسته ترين آماج تنش آفرينی های "قيصران جهان" در شرايط کنونی است. مانورهای چندگانه و جابجايی های نيروهای نظامی در باختر آسيا، آژيرهايی هستند برای تکرار رويدادهايی چون عراق و افغانستان و ليبی در ديگر کشورهای منطقه. پاره ای از کارشناسان از بازسازی "صحنه" هايی چون "پر هاربر" (حمله ی ژاپنی ها به سربازان امريکايی در آسيای جنوب شرقی و ورود رسمی امريکا به جنگ جهانی دوم) در خاورميانه سخن می گويند، تا از طريق آن، افکار عمومی امريکا و جهان را برای جنگی خونين در منطقه ی نفت خيز ما آماده سازند.

دگرديسی های نوين، بخشی از دست اندرکاران "نظام ولايی" را، بويژه در آستانه ی انتخابات تک صدايی، در برابر يک دوراهی تازه نهاده است: ادامه ی سرکوب ها و کشتارهای گذشته و زمينه سازی برای بازگشت به "دوران طلايی" آغاز انقلاب و جنگ هشت ساله، يا "عبور از بحران" با دادن آزادی های نيم بند به پاره ای از "خودی ها".

برای نشان دادن نتايج احتمالی گرينش راه نخست، داده هايی می آوريم از جنگ هشت ساله ی ايران و عراق: آسيب های ساختاری و صنعتی برای ايران بيش از ۶۰۰ ميليارد دلار، و برای عراق فزون از ۴۰۰ ميليارد دلار. سنجشی در اين زمينه: تمامی درآمدهای نفتی هر دو کشور از آغاز استخراج نفت، ايران از سال ۱۹۱۹ و عراق از سال ۱۹۳۱، تا سال ۱۹۸۸ تنها نزديک بود به ۴۰۰ ميليارد دلار. خسارت های اقتصادی ايران پس از رد طرح صلح عربستان از سوی بنيادگرايان اسلامی (آزادی خرمشهر)، نزديک به ۴۰۰ ميليارد دلار گمانه زنی می شود. نتايج اقتصادی نظاميگری در هر دو سو، سرسام آور بود. عراق نزديک به ۶۰ درصد، و ايران در مزر ۴۰ درصد از بودجه ی خود را به جنگ اختصاص داد. سال ۱۹۸۴ عراق به بزرگترين واردکننده ی ابزار جنگی در جهان تبديل شد و تسليحاتی به ميزان چهار ميليارد دلار وارد کرد. تنها ميان سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ نزديک به ۲۴ ميليارد دلار جنگ افزار به عراق فروخته شد. ايران در همين برش، وارداتی نظامی در مرز ۶ ميليارد دلار داشت (در آغاز جنگ از انبار تسليحاتی دوران شاه، بيشتر استفاده می شد). برآوردها پيرامون شمار کشته های جنگ ايران و عراق گوناگون اند و ميان چهارصد هزار تا يک ميليون تن نوسان می کنند. به هر روی، اين جنگ پس از دو جنگ جهانی، جنگ کره، و جنگ وينتام، پرکشته ترين درگيری نظامی سده ی بيست ميلادی شناخته می شود.

راه دوم برای "عبور از بحران" نيز پس از آزمون هشت ساله ی دولت اصلاحات و کودتای انتخاباتی سال هشتاد و هشت، عملا به بن بست رسيده و زمينه های اجرايی خود را از دست داده است. برای پرهيز از تنش های خونين و نوين در ايران و منطقه، و نيز زمينه سازی برای ساختن ايرانی آباد و آزاد، نيروهای ملی و دمکرات ايران خواست های کلی، ولی کمابيش مشخص خود را پيشتر عرضه کرده و بر آن پای قشرده اند. ما در اينجا برجسته ترين اين خواست ها را با پاره ای افزوده ها، و با توجه به شرايط نوين و بسيار حساس داخلی و خارجی، باز می گوييم:

- آزادی همه ی زندانيان سياسی و زمينه سازی برای "آشتی" نيروهای مردمی، به جای تنش آفرينی های درون و برون مرزی

- آزادی فعاليت برای همه ی حزب ها و سازمان های ملی و دمکرات، نهادهای توده ای و کانون های اجتماعی

- آماده سازی شرايط داخلی برای بازگشت تبعيدشدگان و کارشناسان دلسوز و مردمی به کشور

- زمينه سازی برای ايجاد تغييرات ضرور در قانون اساسی بر پايه ی خواست های ديرينه ی مردم ما، همانا استقلال و آزادی و عدالت اجتماعی، در سرزمين تاريخی و چند آيينی-تيره ای ايران

- ايجاد دگرگونی های پايه ای در ساختارهای سياسی-اجتماعی، و بويژه اقتصادی کشور با بهره گيری از همه ی فرهيختگان دلسوز و مردمی

- خيربرداشتن برای پرشی تاريخی و چيرگی بر واپس ماندگی چند سده ای، با رشدی اقتصادی در مرز ده درصد برای چند دهه

- ايفای نقش شايسته و بايسته در پايه گذاری و شکوفايی "بازار همگرای باختر آسيا" با بهره گيری از واپسين آزمون های جهانی

- کوشش برای بيرون راندن نيروهای نظامی بيگانه از منطقه و ايجاد جهانی آزاد از جنگ افزارهای کشتار همگانی

شوربختانه داده های رسيده از ايران نشان از آن دارند که "نظام ولايی" در راه نخست، يا گدار سرکوب و کشتار و تنش آفرينی گام بر می دارد، و آرام آرام شرايط کشورمان را به "دوران طلايی" و جنگ هشت ساله نزديک تر می کند. ما در اين شرايط پيچيده ی داخلی-منطقه ای-جهانی و همزمان با رشد گام به گام جنبش "پايينی ها" در سرزمين مان، هم چون گذشته، همه ی کنشگران جنبش های دانشجويی و زنان و هنرمندان و آموزگاران (و در رده ی نخست جوانان)، و نيز همه ی نهادها و سازمان ها و حزب های ملی و دمکرات کشورمان را به "همبستگی بيشتر"، و نيز" پشتيبانی موثرتر" از جنبش رو به رشد "پايينی ها"، که نمودی است از خيزش دوم و ژرف تر توده ای (پس از خيزش هشتاد و هشت)، فرا می خوانيم. جنبش رو به رشد "نود و نه درصدی ها" ی سرزمين مان، به جنبش يکرنگ پيشين، نمايی داده است رنگارنگ، و برگرفته از واقعيت سياسی-اجتماعی موزاييک کشورمان.

پس از بيش از يکصد سال مبارزه ی بسيار دشخوار و خونبار، گاه آن است که اين بار "پايينی ها" خانه ی مشترک و تاريخی، اما تاريک مان را، آفتابی کنند.

کمپين هنرمندان و نويسندگان و کنشگران حقوق بشر
بهمن ماه ۱۳۹۰
www.farakhan-iran.com

پيوست:
در سندی از ۲۵ نوامبر سال ۱۹۴۱ از وزير جنگ روزولت، هانری استيمسون، می خوانيم: "چگونه می توانيم آن ها (ژاپنی ها) را به سويی بکشانيم که نخشتين تير را خالی کنند، بدون آن که خطری بزرگ در پی داشته باشد." بنا بر همين اسناد، دولت روزولت از حمله ی ژاپنی ها اطلاع داشت، بدون آن که اقدامی بر عليه آن انجام دهد. در پيامد جنگ و انفجار بمب های اتمی، تنها در دو شهر هيروشيما و ناکازاکی صدها هزار تن از مردم بی گناه و غيرنظامی کشته شدند.