بگذاريم کودکان دوران کودکی را سپری کنند! برای روز جهانی کودک، کمال حسينی

گويند: "هرنوع کوتاهی و غفلت يا ارتکاب هرنوع عملی که به نحوی به بهداشت و سلامت روانی کودک خطری برساند يا در آن خدشه وارد کند و مانع از رشد بهنجار وی شود کودک آزاری قلمداد می شود".

- "کودک آزاری" اقسام دارد؛ جسمی، جنسی، عاطفی، تجاری، غفلت و مسامحه.

- "کودک آزاری" ريشه در چند علل دارد؛

علل مربوط به کودک: فرزند اول خانواده بودن، کودکان دارای سن کمتر، نارس بودن کودک، داشتن معلوليت جسمی و يا عقب ماندگی ذهنی، بچه های بيش فعال، کودکان سازش ناپذير و وابسته و تحريک پذير، کودکان ناخواسته و نامشروع، فرزند خواندگی، تک والدی، کودکان دارای ظاهری فيزيکی بد و ...

علل مربوط به والدين: فقدان مهارت های کافی به عنوان والد، خانواده های طرد شده و دارای روابط اجتماعی محدود، داشتن انتظارات غير واقعی از توانايی های کودک، والدينی که آزار و بی توجهی را در دوران کودکی خود تجربه کرده اند، والدين ناسالم که از نظر فکری افرادی نابالغ و خودمحور و زودرنج و حساس هستند، عقب ماندگی ذهنی والدين، انحطاط اخلاقی والدين و معتاد به الکل و مواد مخدر، زمينه بيولوژيک مانند صدمات حين زايمان، نامادری و ناپدری و ...

علل محيطی و اجتماعی: خانواده های با محروميت اجتماعی و طردشده از اقوام و اجتماع، خانواده های پرجمعيت و شلوغ، خانواده های ناسازگار، خانواده های مشکل دار ناشی از فشارهای اقتصادی و سياسی و فقر و بيکاری و تورم، فقدان حمايت های اجتماعی، محدوديت های ناشی از مذهب و سنتی بودن جوامع، جوامع درگير جنگ و ...

- NICP حقوقی را برای همه کودکان جهان به رسميت شناخته است؛

حق بقا: دسترسی به مراقبت بهداشتی، محلی برای سکونت، غذای کافی، مليت و هويت قانونی و ...

حق حمايت: حفظ کودکان از آزار و سواستفاده در خانواده و محيط، نظارت کامل بر حسن اجرای مقررات مربوط به کودک، حساس بودن نظام های متحد نسبت به مسئوليت های خود در حمايت از کودک و تضمين رفاه کودک، اجرای همه جانبه قانون عدالت برای نوجوانان، حساسيت لازم نظام قضايی در برخورد با کودکان قربانی و ...

حق رشد: حق تحصيل و آموزش با کيفيت مطلوب، حق بازی و اوقات فراغت، حق آزادی در مذهب و فرهنگ و ...

حق مشارکت: تضمين مشارکت کودکان در تمامی جنبه های ابتکار، ايجاد محيطی دوستدار کودک، شرکت در دوره های آموزشی نظام های متحد، آگاهی نسبت به حقوق کودک و ...

- مای دهه شصتی چه آزارهايی که نديديم؛ آزارهای ناشی از خانواده، محيط و نظام سياسی و عقيدتی حاکم و از همه اينها مهمتر جنگ ۸ ساله.

- چه بايد کرد تا کودک امروز چون ديروز فراموش نشود؟

بايد بايد و بايد والدين و باز هم والدين،مربيان مهدها و معلمان مدارس، جامعه، نهادهای ذيربط اعم از خصوصی و دولتی، دولت و به ويژه سيستم قضايی، نظام های بين المللی متحد، به جد بکوشند تا محيطی آرام، مناسب رشد و دوستدار کودک ايجاد کنند و در پی تضمين آن باشند که، همه اين حقوق را برای کودک امروز به واقعيت تبديل کنند.

بکوشند تا کودکانی را که نيازمند مراقبت ويژه هستند؛ (کودکان خيابانی، رها شده، گم شده، کودکان شاغل که تعهدی کار می کنند يا در خانه ها مشغول به کارند، کودکان قربانی تجارت انسانی، اعتياد، کودکان متعارض با قانون، کودکان بيماری روانی، کودکانی که در موسسات زندگی می کنند، کودکانی که به ويروس ايدز مبتلا هستند، کودکان پناهنده سياسی، کودکان معلول بحران و ...) حمايت کنند.

- و حرف آخر اينکه؛ بايد بکوشيم همه کودکان دوران کودکی خود را داشته باشند، بايد به کودکان گوش کنيم و آنها را ببينيم.

کمال حسينی

* پی نوشت: حقوق کودک / شيرين عبادی - کودک آزاری و کنواسيون حقوق کودک / هوشنگ آبروشن