با جنایات هولناکی که در هفته های اخیر به دستور علی خامنه ای، مستبد حقیر، شرور و کودک کش ایران، و با عاملیت برخی از فرماندهان سپاه و بسیج و مباشرت مزدوران خارجی در سرتاسر ایران انجام شده است تردیدی برای ایرانیان نمانده که کابوس رژیم جهل و جنایت ولایت فقیه بدون سرنگونی آن پایان نخواهد یافت.
بنابراین انحلال جمهوری اسلامی اکنون به آرزو وهدف هر ایرانی شرافتمند تبدیل شده است. وسعت و شدت جنایات خامنه ای و دستگاه سرکوب او بحدی گسترده و فاجعه بار بوده است که بسیاری از ایرانیان خواستار نابودی او وآدم کشان تحت امر او حتی با حمله خارجی و بمباران مراکز سرکوب شده اند. بسیاری معتقدند مصوبات سازمان ملل مانند مسئولیت برای حفاظت از شهروندان یا (Responsibility to Protect یا R2P که در سال 2005 در اجلاس سران سازمان ملل به تصویب رسیده و بر اساس آن چنانچه حکومتی نه تنها از جان و مال مردم کشور یا قلمرو تحت حکمرانی خود حفاظت نکرده بلکه خود حقوق مردم را پایمال و مرتکب نسل کشی و جنایت علیه بشریت گردد بر کشورهای دیگر و جامعه جهانی است که حفاظت از شهروندان آن کشور را بعهده گیرند) برای توجیه دخالت نظامی جامعه جهانی و سرنگونی خامنه ای و رژیم ارتجاعی و خونریز جمهوری اسلامی در ایران کفایت میکند. بطوریکه شاهد انتشار عمومی درخواست شخصیتهای اجتماعی و سیاسی ایرانی (از جمله سرکار خانم شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل) از رئیس جمهور آمریکا برای اقدام در این مورد بوده ایم.
با این حال بر تشکل ها و رهبران سیاسی اپوزسیون فرض است که با دوراندیشی تمامی گزینه های به زیر کشیدن خامنه ای و رژیم خون ریز ولایت فقیه را در نظر گرفته و منتظر دخالت نظامی آمریکا که هنوز قطعیت نیافته و معلوم نیست بر اساس مصالح آن دولت و رئیس جمهور متلون مزاج آن اصولا و به چه نحوی انجام شود، نمانند. چه بسا مجموعه این اقدامات زودتر به نتیجه رسیده و ضرورت دخالت نظامی بیگانگان در کشور ما را، که در هر حال میتواند خسارتهای جانی و مالی بسیار زیادی برای افراد بیگناه همراه داشته باشد، منتفی کند. در ادبیات مربوط به انقلابهای اجتماعی-سیاسی و سرنگونی حکومت های اقتدارگرا:
- حمایت از انقلابیون و خانواده های آنها، مخصوصا از لحاظ مالی و خدمات حقوقی،
- ایجاد یک سیستم امن ارتباطی با مبارزان داخل کشور و ایجاد مراکز اطلاع رسانی به موقع و با کیفیت به مردم تحت استیلای رژیم دیکتاتوری که در بی خبری نگهداشته می شوند،
- ایجاد شکاف در بین نخبگان سیاسی (الیت) حاکم و پیوستن شخصیتهای اجتماعی و سیاسی به اپوزسیون،
- خنثی کردن دستگاه سرکوب و از کار انداختن دستگاه های اداری رژیم،
از مهمترین اقدامات برای فراهم کردن زمینه لازم تغییر این حکومتها است. بنابراین ضروری است شخصیتها و سران اپوزسیون و بخصوص دفتر شاهزاده رضا پهلوی که در خط مقدم این مبارزات قرار دارند به اقداماتی نظیر موارد زیر توجه کنند:
- تلاش برای برقراری اینترنت آزاد و خارج از دسترس رژیم برای ایرانیان،
- ایجاد صندوقی برای حمایت مالی و حقوقی از خانواده های کشته شدگان، مجروحان و بازداشت شدگان تظاهرات،
- تماس با، ترغیب و کمک به شخصیتها و چهره های مدنی (فعالان حقوق بشر، رهبران اتحادیه های صنفی و هنرمندان، نویسندگان، ورزشکاران...)، اقتصادی و سیاسی در داخل و خارج از کشور برای اعلام برائت از رژیم و پیوستن به اپوزسیون،
- گفتگو با مقامات دولتهای دموکراتیک برای اعطای پناهندگی به مدیران ارشد و میانی دستگاه های اداری و به فرماندهان انتظامی و نیروهای سرکوب که مایل به همکاری با رژیم نبوده و در خواست پناهندگی و خروج از کشور دارند،
اگر تنها مورد آخر را در نظر بگیریم متوجه اهمیت موضوع خواهیم شد. تردیدی نیست که در شرایط حاضر هزاران نفر از مسئولان و فرماندهان نیروهای انتظامی و نظامی و نیز مدیران ارشد و میانی کشوری که در شرایط فاجعه بار اقتصادی اجتماعی که رژیم منحط جمهوری اسلامی در کشور ایجاد کرده گیر افتاده و دنبال مفری برای خارج کردن خود و خانواده هایشان از این وضعیت بحرانی هستند اما قادر به خروج از کشور نیستند. در واقع خامنه ای و رژیم منحط ولایت فقیه بعد از 47 سال جهنمی برای مردم ایران ساخته اند که هر کس که بتواند عزم فرار از آنرا دارد. بر اساس رده بندی موسسه نامبیو (Numbeo) کیفیت زندگی در ایران در سال 2026 بین 89 کشور مورد مطالعه در رده 83 و کیفیت زندگی در شهر تهران در میان 304 شهر در رده 300 ام، (در کنار شهرهایی مانند داکا بنگلادش، کلمبو سریلانکا و لاگوس نیجریه) قرار دارد. اینک در شرایطی که حقوق این فرماندن انتظامی و نظامی و نیز مدیران ارشد و میانی ادارات دستگاه های اجرایی و حتی دستگاه قضایی به زور به چند صد دلار در ماه میرسد مقامات رژیم از آنها میخواهند در کشتار و شکنجه و آزار و زندانی کردن مردم معترض نیز با آنها همکاری کنند. واضح است که اکثر این فرماندهان و مدیران کشوری رضایتی از شرایط کاری خود ندارند و همکاری آنها با رژیم از روی ناچاری است بنابراین انگیزه بسیاری دارند که در این وضعیت از همکاری با رژیم خودداری کنند.
یک محاسبه سرانگشتی از وزارتخانه ها و سازمانهای مهم دولتی و نیز ادارات کل استانها نشان میدهد که حدود 4000 مدیر میانی کشور را اداره میکنند. احتمالا تعداد فرماندهان میانی دستگاه های انتظامی و نظامی هم در همین حدود باشد. هرگاه سازو کاری تعیین و اعلام شود (بطوریکه به اطلاع مردم و این مدیران برسد) که هر مدیر ارشد و میانی (معاونان و مدیران کل وزارتخانه ها و سازمانهای مهم دولتی و استانها) یا فرماندهان میانی نیروهای انتظامی و نظامی خود را به سفارتخانه های کشورهای غربی رسانده و درخواست پناهندگی کند با حفظ شان و احترام در اسرع وقت به آنها و خانواده اشان پناهندگی اعطا خواهد شد، بی تردید شمار زیادی از این فرماندهان و مدیران ارشد و میانی خود را به این سفارتخانه ها رسانده درخواست پناهندگی خواهند داد. اعطای پناهندگی به چند هزار مدیر کشوری و فرمانده نیروهای نظامی و انتظامی ایرانی برای دنیای غرب شامل کشورهای آمریکای شمالی، اروپا، ژاپن، کره جنوبی، استرالیا و غیره دشوار نیست، و مسلما از دخالت نظامی این کشورها برای سرنگونی رژیم سفاک و خونریز علی خامنه ای آسانتر و کم خرج تر است اما همین موضوع دستگاه اداری و سرکوب رژیم را بکلی از کار خواهند انداخت. با ازکار افتادن دستگاه اداری و سرکوب رژیم مرحله سرنگونی آن فرا میرسد. این مدیران و فرماندهان در آن مرحله و پس از سقوط جمهوری اسلامی حتی میتوانند در اداره کشور تحت یک دولت ملی موقت یا انتقالی کمک بزرگی بکنند.
بنابراین از شخصیتهای اجتماعی و سیاسی و رهبران اپوزسیون بخصوص شاهزاده رضا پهلوی که اکنون در خط مقدم مبارزه بر علیه رژیم منحط ولایت فقیه حاکم بر کشورمان قرار دارند درخواست میشود به این موارد فکر کرده و با مقامات سیاسی کشورهای دموکراتیک برای تامین این تسهیلات برای ایرانیان مخالف با رژیم وارد گفتگو شوند. در بسیاری از موارد راه حل های ساده میتواند برای رسیدن به هدف کارآمدتر باشد.
چو جنگ زوزه میکشد، ویدا فرهودی
بیچاره آبراهام لینکلن و ناو هواپیمابرش، منوچهر بهمنی
